niedziela, 26 stycznia 2014

Nie może być

No nie może być. Że rok?
Rok już Matka pisze?
Jaja jakieś. Przecież dopiero co pierwszą notkę zamieściła. Trochę bez pomysłu jak to ugryźć. Trochę nie wiedząc o czym właściwie będzie pisać. Myśląc, że ponarzeka na świat, na macierzyństwo, na wszystko, przez dwa - trzy miesiące się wyżyje i jej przejdzie to całe pisanie. Że się znudzi, zmęczy, odpuści.
A tu proszę, nie odpuszcza. Trzyma mocno. I wygląda na to, że potrzyma jeszcze jakiś czas.

Gdy zaczynała Matka pisać, Syn był taki malutki... Jeszcze nie chodził. Teraz chodzi po szafkach kuchennych. Jeszcze nie mówił, dopiero co nauczył się mówić "mama". Nadal nie mówi, a od tamtej pory nauczył się mówić "mama" i zapomniał po kilku dniach już z 10 razy. W zasadzie nigdy nie posługuje się więcej niż 3-4 słowami. Aktualnie są to "ka-ka", czyli kaczka i "nie ma", co oznacza to co powinno a słyszane jest kilkadziesiąt razy dziennie, pięknie artykułowane i wzbogacone jest zwykle odpowiednim gestem z rozłożeniem rączek na boki i jednoczesnym odgłosem paszczowem typu pierdnięcie.

Wiele się wydarzyło w życiu Pierworodnego przez ten rok. Oj wiele...
O, na przykład:
polizał kocią kupę - a Matka nie padła na zawał, nie przeczytała całego internetu by dowiedzieć się ile chorób mógł złapać, nie pobiegła też na pogotowie, nie odmówiła pięciu zdrowasiek ani nie poszła na kolanach do Lichenia w intencji bycia lepszą matką. Napisała tylko o tym w swoim kajecie a później zrobiła z tego post na blogu i Wyluzowała!


czwartek, 23 stycznia 2014

Wsiąść do pociągu byle ciepłego



Całe życie nie opuszcza Matki pech pociągowo-autobusowy. W rodzinie nikt już się nawet nie dziwi jak mówi, że pociąg, którym jechała się zapalił albo że został potrącony przez człowieka (tak, nie na odwrót), że wsiadła Matka w środek transportu jadący nie w tym kierunku co trzeba (to zdarza się nagminnie) albo, że sprzedano jej bilet do miejscowości, w której pociąg się nie zatrzymuje a tylko przez nią przejeżdża. Teraz nie było tak źle. Ot, po prostu - pociągi plus zima - połączenie, którego wynik od lat jest ten sam, mimo to corocznie, nieodmiennie zaskakuje.

Może pamięta ktoś jeszcze jak latem wybrali się Matka z Synem do Torunia? Tym razem zimowa wersja tamtej historii.

poniedziałek, 20 stycznia 2014

Goździkowa przypomina



- Ale mnie głowa boli - zajęczał Ojciec.

- Mnie też. - Dołączyła się do jęczenia Matka.

- A może by tak wieczorem...

- Seks! No wiesz... nie ma co tu ukrywać... seks jest najlepszym środkiem od bólu głowy. Ale niestety działa krótkotrwale. Będziemy musieli to zrobić ze dwa razy...

Zaniemówił. Rozanielony.

- Tak, wiem. Idealna ze mnie żona. Jak już będziesz miał swój blog, pozwolę Ci to opisać.


niedziela, 19 stycznia 2014

Matka Wyluzowana!

Matki wciąż nie opuszcza wizja jaką to będzie super-ekstra-hiper-wyluzowaną matką, jeżeli przyjdzie jej kiedyś zostać matką po raz drugi.

Pani doktor, która będzie próbowała wmówić Matce, że jej dziecko z kolką płacze z winy Matki, usłyszy żeby sp... spadała na bambus.
Ktokolwiek będzie chciał zasugerować Matce, że jest egoistką, bo chociaż siedzi w domu jak ten darmozjad to nie chce jej się z gołym cyckiem latać i rocznego dziecka poić, niech lepiej dla własnego dobra z oczu Matce zejdzie.
I skoro jedno dziecko dorodne wykarmiła to przy drugim nie da sobie trajkotać nad uchem, że "może ono się nie najada" na zmianę z "może ono jest przekarmione".

środa, 15 stycznia 2014

Uwolnienie tłumionych frustracji. Taka niby aLEGOria.

Przyjechała Ciocia. Ciocia wyjątkowa. Pierworodny jakby od zawsze czuł, że to taka specjalna ciocia. Matka Chrzestna. I od pierwszego wejrzenia, gdy jeszcze maleńkim berbeciem był, Ciocię pokochał.
Tym razem poza wygłupami, czytaniem książeczek, przytulankami i ogólnie pojętą przednią zabawą Ciocia wkupiła się prezentem. Ciocia zawsze przywozi udane prezenty. A przy okazji tej wizyty był to zestaw klocków LEGO.

Chcesz by Pierworodny na pewno Cię zapamiętał? Podaruj mu LEGO.

Już od 4 dni, od wyjazdu Cioci, Syn kilkadziesiąt razy dziennie podchodzi do drzwi wyjściowych i, pokazując na nie, woła Ania - swoją drogą to dotychczas jedyne imię jakie wypowiedział. Wtedy obowiązkiem Matki jest odpowiedzieć mu: "Tak, była u nas Ciocia Ania, ale musiała już pojechać do domu.". Zestaw LEGO, który otrzymał zawiera motocykl i figurkę policjanta. Jeżeli w trakcie zabawy natrafi na któryś z tych elementów nie spocznie dopóty, dopóki Matka nie "powtórzy" za nim: "Tak, dostałeś to od cioci Ani.". A że od kilku tygodni Pierworodny bawi się całymi dniami niemal wyłącznie autami i klockami LEGO, nader często trafia na klocki otrzymane od Cioci. Dodatkowo pierwszego dnia po wyjeździe trzeba było mu wciąż powtarzać: "Tak, te ciasteczka upiekliśmy dla Cioci Ani". Mając już dość tej powtarzanki, Matka w wielkim poświęceniu i pośpiechu dojadła wszystkie te ciastka, które się ostały.

Matka już Ciotce zapowiedziała. Żeby ta spodziewała się niespodziewanego. Że nie zna dnia ani godziny, kiedy Matce nerwy wysiądą i usłyszy Ciotka dzwonek do drzwi. A gdy otworzy, na wycieraczce zastanie uradowanego jej widokiem Pierworodnego z wiaderkiem klocków i ukochanym pluszowym Pieskiem pod pachą (bo bez Pieska Pierworodny z domu się nie rusza). A Matka? Szukaj wiatru w polu...

Ale skoro już pojawił się temat LEGO to Matka go pociągnie. Bo właściwie o LEGO już dawno miał być post. Bowiem powoli Matka staje się specjalistką w zakresie LEGO DUPLO, która to seria, zgodnie ze swoim przeznaczeniem, odpowiada kategorii wiekowej, której Syn Pierworodny jest dumnym reprezentantem. Specjalistką, ponieważ Syn posiada już 4 różne zestawy tych klocków. Owszem, Matka cieszy się szczęściem Syna i rozwijaniem przez rodzinę jego pasji, którą stało się budowanie z klocków (choć może bardziej precyzyjne będzie określenie "zabawa klockami" - jednak budowania jest w tym jeszcze niewielki procent). Bardzo się cieszy. A przy okazji realizuje też Matka swoje niezrealizowane marzenia z dzieciństwa.
Jednak cały myk tego wszystkiego siedzi w tym, że 3 z 4 tych zestawów otrzymał Pierworodny od Rodziców Matki (jeden od Dziadka i dwa od Babci).

Od tych samych  Rodziców (a obecnie także Dziadków), którzy w dzieciństwie dręczyli swoją córkę zdaniami typu:
"Masz takie fajne klocki, po co Ci kolejne?" - Tak, wszystkie jednakowe, jednokolorowe, bez wyrazu, bez bajeru, bez nazwy.
"Nie ma sensu wydawać tylu pieniędzy na kilka klocków." - "Nie ma sensu kupować kredensu."
"Przecież te LEGO niczym się nie różnią od innych klocków. Płaci się tylko za firmę." - Jak to się nie różnią? To tak jakby wmawiać Matce, że Miś Uszatek w sumie niczym się nie różni od Kubusia Puchatka. A to już przecież nawet Rodzicom Matki nie przeszłoby przez gardło, bo do Kubusia Puchatka w rodzinie ma się wręcz nabożny stosunek, podczas gdy do Misia Uszatka, lekko mówiąc, oziębły.
"Z takich kilku klocuszków to się niczego zbudować nie da. Twoje klocki są lepsze, dają więcej możliwości."
"Na co Ci taki mały komplet jak w domu masz pełno innych klocków?"

Jakoś nigdy Matka nie uwierzyła w te frazesy. Tak samo jak w to, że "Lepiej kupić tabliczkę czekolady niż Kinder Niespodziankę."  i, gdy dorosła a matką jeszcze nie była, z uporem maniaka dzieciom wszystkich znajomych kupowała "jajka z niespodzianką". 

Czyżby całe podejście Dziadków do zabawek dziecięcych LEG(ł)O w gruzach?

I sięgnęło się za to wszystko Matce Matki. W Święta. Po tym jak już Syn rozpakował kolejny karton LEGO. Że teraz widać dokładnie zasadę: rodzice są od wychowywania a dziadkowie od rozpieszczania. Ale kto by pomyślał, że wraz z nową rolą życiową człowiekowi tak zmienia się światopogląd? Warto to tyle pieniędzy wydawać na trochę klocków? Przecież płaci się tylko za firmę. Dziecku własnemu to szkoda było kupować, ale z Wnusiem to super się układa całymi godzinami na podłodze, co?

Oczywiście Ojciec Pierworodnego musiał się wtrącić i stanąć w obronie Teściowej. Bo zwykle sztamę trzymają. A jak wiadomo Matka to zołza.
- Jak Ty masz takie nierozwiązane problemy z dzieciństwa, to Ty może w ogóle nie powinnaś mieć dzieci? 

Odezwał się! Mądrala. Co to sam miał klocków LEGO na kilogramy.

poniedziałek, 13 stycznia 2014

Kto nie ryzykuje, nie pije szampana!



Blisko rok temu, gdy Matka zakładała swój blog, trwała akurat poprzednia edycja konkursu Blog Roku. W luźnej rozmowie z inną początkującą blogerką żartowała sobie Matka, że za rok obie startują i każda kosi konkurencję w swojej kategorii.
Wtedy rok nieprzerwanego pisania wydawał się jakąś absolutną abstrakcją.

Przez ostatnie dni Matka zastanawiała się czy naprawdę ma wziąć udział. Rozważała czy się zbytnio nie zbłaźni. W końcu stwierdziła "raz kozie śmierć!".

Bo jak mawia klasyk:
"Jak kochać to księcia. Jak kraść to miliony."
Jak prowadzić blog to wśród najlepszych!

Ale nie liczy Matka na skoszenie konkurencji. Raczej na to, że chociaż rodzina się jej nie wyprze.

Decydując się na uczestnictwo w całej akcji pomyślała: "a co mi tam właściwie szkodzi? Wklei się ładny, kolorowy banerek, może napisze jakąś notkę motywującą i będzie cacy. 5 minut roboty i po krzyku." Taa, pewnie dla normalnego blogera tak. Pewnie dla większości ludzi żyjących w XXI wieku też. Ale nie dla Matki Wyluzuj!
Zamieszczenie na własnym blogu obrazkowej informacji o tym, że stanęła do konkursu zajęło jej około doby. Bo Matka jest informatycznym ciołkiem i już chyba nic tego nie zmieni. Poczeka jeszcze 2-3 lata to Syn jej zacznie takie rzeczy tłumaczyć. Tak jak teraz Matka tłumaczy mu, że krówka robi "muuu" a konik "iiihaha".

Już na wstępie się wygłupiła, pisząc po wielogodzinnym wyczekiwaniu do organizatorów, że nie dostała od nich maila potwierdzającego jej uczestnictwo. Okazało się, że był w spamie. O kurcze! to w skrzynce na Gmailu Matka ma taki folder? Kto by pomyślał.
Ale schody zaczęły się dopiero później. Matka nie będzie nikogo zanudzać szczegółami. Stwierdza jedynie, że za samą wytrwałość, niewyrzucenie komputera przez okno i jako rekompensatę krzywd wyrządzonych Pierworodnemu w związku z całodziennym niewychowawczym zachowaniem Matki ("Później Synku!", "Nie teraz.", "Idź się pobawić, ja zaraz przyjdę.", "Chodź, bajkę Ci włączę.") oraz krzywd wyrządzonych Matce przez Syna w skutek jej niewychowawczego zachowania (m.in. 3 wyrzucone na podłogę posiłki, przy czym poranna kaszka miała zdecydowanie największy rozbryzg) należy się choć jeden głos dla Matki Wyluzuj!. Choćby z wyrazami współczucia.

niedziela, 12 stycznia 2014

Natury nie oszukasz. Wredne wrednym pozostanie

- Wiesz co, ja to zamiast tego komplementu to chciałbym od Ciebie jeden miły dzień - rzucił Matce w rozmowie Ojciec Pierworodnego, co w kontekście ich wcześniejszej wymiany zdań miało oznaczać "dzień bez złośliwości Matki".
- Ale takiego kuponu nie było!
- I dlatego właśnie mówię, że chciałbym to zamiast komplementu.
- No nie wiem, nie wiem. To by trzeba sprawdzić w regulaminie. Czy to się w ogóle tak da? Nie wydaje mi się. Nie wiem, nie wiem, naprawdę nie wiem... To raczej niezgodne z zasadami. Nie, to chyba niemożliwe.