Cały świat pogrążony w kryzysie. A może już nie? Matka trochę nie na bieżąco z wiadomościami. Ale od paru lat jak coś idzie nie tak, to woła się, że kryzys i hasło to ma usprawiedliwiać wszelkie niepowodzenia. Kryzys za kryzysem kryzys pogania. Amerykanie mają swój kryzys. Europie kryzys czkawką się odbija. Młodzież przechodzi przez kryzys tożsamości. Panowie w średnim wieku mają swój kryzys wieku średniego. Społeczeństwa kryzysy społeczne. Wierzący mają swój kryzys wiary. Matki mają kryzysy laktacyjne. Różne związki przechodzą kryzysy. Nawet w celu podania przykładu jakiegoś celebryckiego kryzysu weszła Matka na Pudelka, ale tam akurat o tym, że Kora się hajtnęła, Anja Rubik uprawia jogging, Perfekcyjna Pani Domu chwali Kaczyńskiego (WTF?) i generalnie każdy coś pokazuje - ktoś syna, ktoś inny córkę, jeszcze inny cycki, tyłek albo nowy dom.
Matka Wyluzuj! też przechodzi kryzys. Kryzys twórczy. Chciałaby pisać, potrzebę ma wciąż wielką. A mimo to z codzienności swej codziennej tematów sobie nie potrafi wyłuskać. Niby coś się wokół dzieje, ale w słowa tego ubrać nie sposób.
- Eee, nie mam o czym pisać. Powiedz coś - zamarudziła Matka do Ojca Pierworodnego sięgając po laptopa i licząc na to, że jak komputer odpali to rozpali tym samym wenę w sobie.
piątek, 10 stycznia 2014
piątek, 3 stycznia 2014
A Ty bijesz już swoje dziecko?
Pierworodny
przegina. Oj przegina. PRZE-GI-NA! Pierworodny przegina na maksa.
Nie,
nie cały czas. Pierworodny przegina seryjnie. Jak zaczyna przeginać
to trzyma go przez 2-3 dni. Potem odpuszcza. I znów jest normalnie.
Miłość, przyjaźń, harmonia, sielanka. Tylko Matka po każdej
takiej przegince staje się coraz bardziej czujna, trochę niepewna
ile jeszcze czasu jej zostało.
Proszę
sobie wyobrazić, że Syn Pierworodny to jest bardzo kumata bestia.
Chociaż czasem otoczenie o tym zapomina z powodu tego, że jak na
kumatą bestię to kiepsko u niego z komunikacją werbalną - ale, że
bestia kumata to radzi sobie wszelkimi innymi sposobami.
Pierworodny
doskonale wie, czego mu nie wolno, co jest zakazane, co
niebezpieczne, czego Matka sobie nie życzy, czego nie życzy sobie
Kot.
Wspinaczka
po meblach, ze szczególnym uwzględnieniem stołu i kuchennej
szafki. Z pełną premedytacją rozlewanie wody, soku i wszystkiego co da się rozlać.
Plucie wodą, sokiem i wszystkim czym da się pluć. Rzucanie
jedzeniem po każdym posiłku. Gryzienie Matki, Ojca i Kota. Bicie
Matki, Ojca, Kota. Ciągnięcie za włosy. Awantura na hasło:
"zbieranie klocków z podłogi". Foch podczas prób
ubierania, który skutkuje godzinnymi przygotowaniami niemal przed
każdym wyjściem z domu. Rzucanie zabawkami. Uderzanie kubkiem w
szybę w oknie. Zaczepianie Kota, prowadzące do użycia przez Kota
pazurów. Rozdarcie na strzępy gazety i rozrzucenie owych strzępów
gdzie się da. Wrzucanie za kanapę kawałków jedzenia i
najróżniejszych drobnych elementów czegokolwiek, co wpadnie mu w ręce.
Dobranie się do kociej kuwety. Walenie na oślep w klawiaturę
laptopa Matki. Wsadzenie ręki do toalety, by pochlapać sobie wodą.
Odklejanie pasków zabezpieczających zakazane szafki i szuflady, aby wyrzucać
ze środka zawartość. Przewrócenie krzesła. Szarpanie ubrań
Matki i Ojca. Zrzucanie Matce z twarzy okularów. Dobieranie się do
zakazanych sprzętów, szczególną uwagę poświęcając sprzętowi
grającemu, dekoderowi od telewizora i telefonom. Wyrzucanie ziemi z
doniczki z kwiatkiem. I zawsze, nie wiedzieć jak, wynajdzie jakiś
nóż, aby go niepostrzeżenie złapać i sprawić, że Matka w
sekundzie starzeje się o kolejny rok a mimo to w ułamku tej sekundy dobiega do niego niczym rącza gazela przeskakująca przez wzgórze klocków Lego.
I
kiedy Pierworodny zaczyna przeginać, to wszystko, co do jednego,
dzieje się już przed południem. A to dopiero początek.
Efekt
jest taki, że Matka działa na granicy rozstroju nerwowego, gdzieś
pomiędzy furią, rozpaczą a totalnym wkurwem. Syn na zmianę ryczy,
drze się i złowieszczo chichra. Kot w swym przerażeniu czuwa
niespokojnie gotowy do zastosowania niewymownych środków wyrazu w
obronie własnego jestestwa. Ojciec przez większość dnia jest w
pracy. Gdy wraca wieczorem, szybko przestawia się na sposób
działania Matki. Mieszkanie wygląda jak lej po bombie. A Matka nie
jest w stanie zdziałać niczego konstruktywnego, nawet jeżeli za
konstruktywne uznamy powieszenie prania.
Największym
problemem ostatnich dni jest gryzienie. Pierworodny gryzie
wszystkich, uznając to za świetną zabawę. Po wyczerpaniu już
całej palety pomysłów na to jak wyperswadować mu ten pomysł na
umilanie sobie dnia, Matka z Ojcem też zaczęli go gryźć. I tak
się gryzą nawzajem. Ciężki orzech mając do zgryzienia. Na razie
sposób działa. Oby działał dalej, bo się zagryzą. Albo
zgryźliwi staną.
Zagwozdkę
mają nie lada, jak wychować dziecko a nie gryzonia.
Ale
gdy Syn bije, wtedy już nikt mu nie oddaje. Bić nie wolno. „W
naszym domu nikt nikogo nie bije!”. A ręka nie raz Matkę
świerzbi. Gdy tłumaczy Pierworodnemu dlaczego czegoś nie może
robić, a nim skończy mówić ten od nowa robi to samo, ewentualnie biegnie
już dalej w celu popełnienia innego niegodziwego występku. „Jeżeli
kiedykolwiek Cię uderzę, będziesz mógł mi oddać!” Jednak Matka
nie uderzy, bo wie, że nie byłoby już powrotu.
*
To
było rok temu. Ponad. W Wigilię. Pamięta Matka, bo miała
półtoragodzinne wychodne w celu kupienia jakiegoś ostatniego
prezentu, którego nie udało się kupić wcześniej. A skoro w
mieście już była to jeszcze wstąpiła do drogerii. Takiej znanej,
sieciówkowej, ale to nieważne w tej opowieści. Szukała właśnie
promocji na swój ulubiony krem przeciwzmarszczkowy, gdy mimowolnie
usłyszała (no dobra, specjalnie to było, Matka uwielbia słuchać obcych ludzi w miejscach publicznych) rozmowę
ekspedientek tego sklepu. A Matka już dawno zauważyła, że panie
pracujące w tej sieci mają prawdopodobnie odgórny przykaz stałego
obstawiania miejsc przy drogich kremach przeciwzmarszczkowych, tak
aby taka klientka jak nie przymierzając Matka, nie mogła ich
spokojnie przejrzeć, przebrać, wybrać. Choć pewnie rozchodzi się o to, by nie mogła zakosić cichaczem. Ale
przecież nie o tym miało być. Ad rem.
-
Wczoraj myślałam, że z nimi zwariuję. Zasnąć nie mogli. Jak
dostali na tyłek, od razu poszli spać. - Bez ogródek zwierzała
się jedna z pań koleżankom. Koleżanki były dwie. Pani obstawiała
początek regału z kremami, jedna koleżanka koniec, druga stała
przy regale po przeciwnej stronie alejki. A w środku Matka biernie
uczestnicząc w tej dyskusji czująca się jak zamknięta w Trójkącie
Bermudzkim. Matka, która w domu zostawiła niespełna 9-miesięcznego
Syna, na półtorej godziny, na całą wieczność.
-
Jakbym nie przylała to nie wiem jak długo jeszcze by to trwało –
ciągnęła niewzruszona. Ta obstawiająca koniec regału pokiwała
głową ze zrozumieniem w milczeniu.
- A
Ty swojego już bijesz? - zagaiła do koleżanki po przeciwnej
stronie alejki.
Ta,
wyraźnie zaskoczona pytaniem i na równi z Matką czująca się
nieswojo wciągnięta w tę ponurą konwersację wydukała tylko
niepewnie:
-
Nie-e – A cała jej osoba zdradzała jawne zażenowanie i zdezorientowanie na myśl jak się odciąć od niewygodnego tematu.
- No
tak, za mały jeszcze – dopowiedziała sobie resztę znawczyni
tematu. Pani, która do tej pory kiwała tylko głową teraz włączyła
się czynnie do rozmowy:
- A
ja tam klapsów nie daję. Wolę dać karę. Lepiej działa. Nie
powiem, parę razy dostali, ale stwierdziliśmy, że tak naprawdę to
nie działa i teraz tylko kary.
- Ja
tam wolę klapsa niż jakieś kary – zarzekła się z całą
stanowczością prowodyrka całej tej irracjonalnej wymiany zdań. -
Szybciej działa. Nie muszę nic wymyślać. Bez klapsów to bym
sobie nie dała rady.
Temat
ciągnęła dalej, ale Matka wściekła wyszła już ze sklepu.
Wściekła na siebie. Na to, że jak zwykle w takich sytuacjach nie
potrafiła się odezwać, wtrącić, wybuchnąć nawet. Chociaż
wiedziała doskonale, co chciała babie powiedzieć.
„Jak
następnym razem nie będziesz mogła zasnąć, niech Ci mąż z
liścia strzeli. Na bezsenność nie ma to jak dostać w ryj od
ukochanego. Zobaczysz, od razu zaśniesz.”
Matka
ma żal do siebie o to, że milczy, gdy wszystko się w niej gotuje.
Tak wielki żal, że ten dialog jak żywy pamięta, choć już minął
rok. Tak wielki, że już nigdy nie weszła do tego sklepu. I nawet
nie kupiła już sobie ani razu tamtego kremu, którego promocji
wypatrywała.
środa, 1 stycznia 2014
Rozmowy na Nowy Rok
- Dobrze, że ja tego bloga parentingowego prowadzę - rzuciła Matka swoim przemyśleniem w stronę Ojca zaraz po tym, jak Syna Pierworodnego położyła spać o zwykłej porze, na wszelki wypadek nie informując go wcześniej, że zaczyna się wyjątkowa noc w roku i mógłby w związku z tym oczekiwać jakichś atrakcji. - Wiesz, dobrze, że parentingowego, a nie takiego normalnego. Jakoś mniej głupio się czuję, że nie mam żadnych wypasionych planów na dzisiaj. Od rana czytam kto spędza Sylwestra z Dwójką, kto z Polsatem, kto nie ma z kim dzieci zostawić, u kogo dzieci się pochorowały, komu tak jak mi się nie chce... Od razu znikają wszystkie kompleksy towarzyszące wyciąganiu sylwestrowego dresu z szafy.
Na znak zrozumienia Ojciec z uśmiechem pokiwał głową otwierając sobie piwo.
Bo Matka to jest przewrotna. Na co dzień w dresach nie chodzi. To sobie w Sylwestra dla odmiany ubrała. Ale żeby nie było, że się Matka nie potrafi odpicować odpowiednio do okazji... bluzka miała świecidełka.
Grubo po 22. było, gdy przypomniało się Matce, że szampana nie schłodzili. A szampan prawdziwy. Wytrawny, pyszny. Kulinarnie też w tym roku Matka się nie popisała, a mimo to o "atrakcji wieczoru" - paczce chipsów (zielona cebulka), Ojciec przypomniał sobie dopiero daleko po 1 w nocy. Pochłonęli w 5 minut.
Fajnie minął im ten wspólny czas. Nie zdarza się, by mogli sobie tak gadać po nocach.
Od dawien dawna nie zdarza się też Matce upijać. Kiedy to ostatni raz miała kaca? Ach, dzisiaj. Okazało się, że nie tęskniła ani trochę.
- O! Krzysiu Ibisz prowadzi. Oglądamy? - zapytała lekko ubzdryngolona już Matka.
- Noo, ostatni rok już prowadzi - odpowiedział poważnie Ojciec.
- Czemu? - równie poważnie zapytała Matka, podejrzewając, że zostanie uraczona jakimiś plotkami z szoł biznesu.
- W przyszłym roku będzie już nieletni. Nie pozwolą mu.
Do siego!
wtorek, 31 grudnia 2013
Na fali świątecznych postów
Uwaga, truizm będzie.
Święta byli i się skończyli. O.
I teraz każdy pisze o tym jak tych Świąt w rzeczywistości nie znosi, ile osób w rodzinie się pochorowało, ile jedzenia zostało, jak ciężko jest wszystko zgrać logistycznie, kiedy wyjeżdża się z dziećmi, że lepiej byłoby zostać w domu, że lepiej jednak wyjeżdżać do rodziny, bo gotować tyle nie trzeba, że dobrze, że już po wszystkim, że szkoda, że już po wszystkim, bo nie zdążyło się odpocząć itd. Ale że jednak nic to, bo koniec roku i już postanowienia trzeba robić. Że schudnę, że blogasek lepszym będzie, że nie będę się tak denerwować, że wybaczę pani z piekarni, tej co mnie na bułce orżnęła i jeszcze przestanę obgryzać paznokcie.
Matce w sumie o Świętach nie chce się pisać. Jednak czuje, że powinna. W końcu każdy jest ciekawy, co też zaskakującego w tym roku przyniósł jej Święty Mikołaj. Napisze, napisze. Ale jeszcze trochę postara się podtrzymać napięcie. Tak łatwo nie będzie, i u Matki trzeba przejść najpierw przez obowiązkową relację świąteczną.
Matka postanowień noworocznych nie robi. Kiedyś próbowała. I tak tego palenia nigdy nie rzucała. Więc po co? Niczego innego z listy też nie odhaczała. Dała sobie spokój z postanowieniami. Swego czasu robiła, zwykle w ostatni dzień grudnia, podsumowanie roczne. I sprawdzała na kartce, czy więcej wyszło plusów czy minusów. To lepsze było. Ale jakoś zwyczaj został zapomniany. W sumie szkoda.
Skoro więc o postanowieniach nie będzie, planów sylwestrowych Matka ma tyle, że mogłaby ankietę na blogu zamieścić, aby czytelnicy pomogli jej wybrać, czy lepszy będzie Disko Sylwek z Dwójką, czy jednak wypatrywać gwiazd z programu X-factor na TVNie, a może powtórzyć sobie na głos wszystkie kwestie z "Seksmisji"? No nie wiem, nie wiem, nie wiem... Skoro więc i o tym nie będzie, to wróćmy już do tych Świąt.
Ogólnie rzecz biorąc, Matka Święta lubi. Niestety, aż za bardzo. Co roku tak się nakręca, że im bliżej Wigilii tym bardziej nerwowo wokół Matki się robi. Bo tak się starała, tak się starała, a znów ze wszystkim się nie wyrobiła. Co z tego, że w najdalszych zakamarkach szuflad lśni czystością, jak odkurzyć mieszkania nie zdążyła. I znów coś idzie nie tak od samego początku. I zawsze jakaś potrawa nie wyjdzie. I zawsze, chociaż prezenty niby są kupione, a przynajmniej wymyślone, już na kilka tygodni wcześniej, to jakiś jeden trzeba kupować 24 grudnia i tracić pół dnia zaplanowanego przecież od rana w najdrobniejszych szczegółach. Zawsze.
Ale w tym roku miało być inaczej. W tym roku Matka miała wyluzować. Na wigilię do rodziny pojechać. W domu nic specjalnego, tylko odgrzewać, żadnych obrusów, sianka, serwetek, wyciągania sztućców do ryb... Swojsko i bez ceregieli.
Matka myślała, że jest cwana. I że się w tym roku urządziła, już ręce zacierała. Ale rodzina okazała się cwańsza. I na tydzień przed wyszło na to, że to Matka Święta organizuje. Matka i Syn Pierworodny, bo Ojciec w pracy do ostatniej chwili. A można sobie wyobrazić jak bardzo pomocny jest niespełna dwulatek przy przygotowaniach do Świąt. Pierniki, od zagniecenia ciasta do wyciągnięcia ostatniej partii z piekarnika, piekła Matka z Synem Pierworodnym jakieś 7 dni. Taki był pomocny. A ozdabiała o wpół do trzeciej nad ranem, gdy wreszcie uporała się z wszystkim innym. Na kwestię sprzątania lepiej spuścić zasłonę milczenia.
A' propos... Matka, jak wiadomo mieszka w wieżowcu. Wieżowiec liczy sobie około 70 mieszkań. Z czego blisko 2/3 posiada balkony. Zgadnijcie: ile balkonów rok w rok jest upitolonych lampkami?
Odpowiedź brzmi: jeden!
A teraz zgadnijcie: który?
Brawa dla pani, która jako pierwsza powiedziała, że ten, który sąsiaduje z oknem w kuchni Matki!!!
To teraz wyobraźcie sobie, że Matka ma kuchnię otwartą na mieszkanie. Niebieskie lampki palą się od zmroku do południa. Wieczorami w sumie nie trzeba zapalać światła, niby taka oszczędność. Do łazienki w nocy bez potykania się można trafić. Ale, kuźwa, przez te cholerne lampki, nie tylko w dzień, ale nawet wstając w nocy, widzi się, że tego jednego okna nie zdążyła Matka umyć na Święta.
I jeszcze paru innych rzeczy nie zdążyła zrobić.
Ale Święta były miłe. Bardzo. Choć jak zwykle 3 obrusy upieprzone barszczem. Gdyby nie Matka Matki, nie byłoby opłatka, bo na złość sprzedającemu Matka nie kupiła, myśląc, że nie będzie potrzebny skoro miała wyjechać. Bigos jakiś gorzki wyszedł. Za to pierogi pierwsza klasa. Ryby po grecku jak zawsze za dużo. A zupa grzybowa podbiła serca wszystkich. Czerwony barszcz za to podbił serce Syna i od barszczu zaczynał każdy jeden posiłek w trakcie Świąt (Co on ma z tymi burakami?). Szopki w kościele Pierworodnemu Matka nie mogła pokazać, bo jak poszła z nim w Wigilię to kościół zamknięty - zakonnica kwiaty układała. Można tak zamknąć kościół w Wigilię? Matka się nie zna.
Za to szopkę stojącą na Rynku, taką z żywym inwentarzem - osioł sztuk 1, kozy sztuk 2, owce sztuk 2 - Pierworodny zna już jak własny dom. Kozę z Matką karmił marchewką, piszczał na widok każdego jednego zwierza (Boszzzz... czy to normalne, że wszystkie dzieci zawsze takie ciche a ten się ciągle drze jakby z buszu wybiegł?). W każdym razie świąteczne spacery zaliczone.
Prezenty w tym roku, ogólnie patrząc, też bardzo udane. Rodzice Ojca, o dziwo, zapytali co Matka z Ojcem chcieliby dostać. Brat Ojca też zapytał. A jak mu Matka napisała, co by chcieli, odpisał, że ma już kupione.
Naprawdę liczył na to, że Bratowa napisze mu, że od dawna marzy o biografii "Kate - Księżna Cambridge"? Naprawdę?
Święta byli i się skończyli. O.
I teraz każdy pisze o tym jak tych Świąt w rzeczywistości nie znosi, ile osób w rodzinie się pochorowało, ile jedzenia zostało, jak ciężko jest wszystko zgrać logistycznie, kiedy wyjeżdża się z dziećmi, że lepiej byłoby zostać w domu, że lepiej jednak wyjeżdżać do rodziny, bo gotować tyle nie trzeba, że dobrze, że już po wszystkim, że szkoda, że już po wszystkim, bo nie zdążyło się odpocząć itd. Ale że jednak nic to, bo koniec roku i już postanowienia trzeba robić. Że schudnę, że blogasek lepszym będzie, że nie będę się tak denerwować, że wybaczę pani z piekarni, tej co mnie na bułce orżnęła i jeszcze przestanę obgryzać paznokcie.
Matce w sumie o Świętach nie chce się pisać. Jednak czuje, że powinna. W końcu każdy jest ciekawy, co też zaskakującego w tym roku przyniósł jej Święty Mikołaj. Napisze, napisze. Ale jeszcze trochę postara się podtrzymać napięcie. Tak łatwo nie będzie, i u Matki trzeba przejść najpierw przez obowiązkową relację świąteczną.
Matka postanowień noworocznych nie robi. Kiedyś próbowała. I tak tego palenia nigdy nie rzucała. Więc po co? Niczego innego z listy też nie odhaczała. Dała sobie spokój z postanowieniami. Swego czasu robiła, zwykle w ostatni dzień grudnia, podsumowanie roczne. I sprawdzała na kartce, czy więcej wyszło plusów czy minusów. To lepsze było. Ale jakoś zwyczaj został zapomniany. W sumie szkoda.
Skoro więc o postanowieniach nie będzie, planów sylwestrowych Matka ma tyle, że mogłaby ankietę na blogu zamieścić, aby czytelnicy pomogli jej wybrać, czy lepszy będzie Disko Sylwek z Dwójką, czy jednak wypatrywać gwiazd z programu X-factor na TVNie, a może powtórzyć sobie na głos wszystkie kwestie z "Seksmisji"? No nie wiem, nie wiem, nie wiem... Skoro więc i o tym nie będzie, to wróćmy już do tych Świąt.
Ogólnie rzecz biorąc, Matka Święta lubi. Niestety, aż za bardzo. Co roku tak się nakręca, że im bliżej Wigilii tym bardziej nerwowo wokół Matki się robi. Bo tak się starała, tak się starała, a znów ze wszystkim się nie wyrobiła. Co z tego, że w najdalszych zakamarkach szuflad lśni czystością, jak odkurzyć mieszkania nie zdążyła. I znów coś idzie nie tak od samego początku. I zawsze jakaś potrawa nie wyjdzie. I zawsze, chociaż prezenty niby są kupione, a przynajmniej wymyślone, już na kilka tygodni wcześniej, to jakiś jeden trzeba kupować 24 grudnia i tracić pół dnia zaplanowanego przecież od rana w najdrobniejszych szczegółach. Zawsze.
Ale w tym roku miało być inaczej. W tym roku Matka miała wyluzować. Na wigilię do rodziny pojechać. W domu nic specjalnego, tylko odgrzewać, żadnych obrusów, sianka, serwetek, wyciągania sztućców do ryb... Swojsko i bez ceregieli.
Matka myślała, że jest cwana. I że się w tym roku urządziła, już ręce zacierała. Ale rodzina okazała się cwańsza. I na tydzień przed wyszło na to, że to Matka Święta organizuje. Matka i Syn Pierworodny, bo Ojciec w pracy do ostatniej chwili. A można sobie wyobrazić jak bardzo pomocny jest niespełna dwulatek przy przygotowaniach do Świąt. Pierniki, od zagniecenia ciasta do wyciągnięcia ostatniej partii z piekarnika, piekła Matka z Synem Pierworodnym jakieś 7 dni. Taki był pomocny. A ozdabiała o wpół do trzeciej nad ranem, gdy wreszcie uporała się z wszystkim innym. Na kwestię sprzątania lepiej spuścić zasłonę milczenia.
A' propos... Matka, jak wiadomo mieszka w wieżowcu. Wieżowiec liczy sobie około 70 mieszkań. Z czego blisko 2/3 posiada balkony. Zgadnijcie: ile balkonów rok w rok jest upitolonych lampkami?
Odpowiedź brzmi: jeden!
A teraz zgadnijcie: który?
Brawa dla pani, która jako pierwsza powiedziała, że ten, który sąsiaduje z oknem w kuchni Matki!!!
To teraz wyobraźcie sobie, że Matka ma kuchnię otwartą na mieszkanie. Niebieskie lampki palą się od zmroku do południa. Wieczorami w sumie nie trzeba zapalać światła, niby taka oszczędność. Do łazienki w nocy bez potykania się można trafić. Ale, kuźwa, przez te cholerne lampki, nie tylko w dzień, ale nawet wstając w nocy, widzi się, że tego jednego okna nie zdążyła Matka umyć na Święta.
I jeszcze paru innych rzeczy nie zdążyła zrobić.
Ale Święta były miłe. Bardzo. Choć jak zwykle 3 obrusy upieprzone barszczem. Gdyby nie Matka Matki, nie byłoby opłatka, bo na złość sprzedającemu Matka nie kupiła, myśląc, że nie będzie potrzebny skoro miała wyjechać. Bigos jakiś gorzki wyszedł. Za to pierogi pierwsza klasa. Ryby po grecku jak zawsze za dużo. A zupa grzybowa podbiła serca wszystkich. Czerwony barszcz za to podbił serce Syna i od barszczu zaczynał każdy jeden posiłek w trakcie Świąt (Co on ma z tymi burakami?). Szopki w kościele Pierworodnemu Matka nie mogła pokazać, bo jak poszła z nim w Wigilię to kościół zamknięty - zakonnica kwiaty układała. Można tak zamknąć kościół w Wigilię? Matka się nie zna.
Za to szopkę stojącą na Rynku, taką z żywym inwentarzem - osioł sztuk 1, kozy sztuk 2, owce sztuk 2 - Pierworodny zna już jak własny dom. Kozę z Matką karmił marchewką, piszczał na widok każdego jednego zwierza (Boszzzz... czy to normalne, że wszystkie dzieci zawsze takie ciche a ten się ciągle drze jakby z buszu wybiegł?). W każdym razie świąteczne spacery zaliczone.
Prezenty w tym roku, ogólnie patrząc, też bardzo udane. Rodzice Ojca, o dziwo, zapytali co Matka z Ojcem chcieliby dostać. Brat Ojca też zapytał. A jak mu Matka napisała, co by chcieli, odpisał, że ma już kupione.
Naprawdę liczył na to, że Bratowa napisze mu, że od dawna marzy o biografii "Kate - Księżna Cambridge"? Naprawdę?
niedziela, 29 grudnia 2013
Dialogi przedświąteczne po Świętach
1.
Buszuje Matka w sklepie na dziale z płytami CD, w sensie, że z muzyką. I taką oto słyszy rozmowę małżeństwa w średnim wieku:
Ona: Dobra, tę na prezent już mamy. Jeszcze jakieś kolędy do Wigilii mieliśmy wziąć.
On (wyraźnie się spiesząc): To może być.
Ona: Krajewski?
On: Krajewski.
Ona: Ale to nie są kolędy.
On: A co za różnica? Cokolwiek Krajewski śpiewa brzmi jak kolędy.
Ona: Ale przecież do Wigilii mieliśmy coś wziąć.
On: No tak.
Ona: Kolędy.
On: Mówię Ci, Krajewski dobry będzie, nikt nie zauważy, będzie jakby leciały kolędy.
I wzięli Krajewskiego.
2.
Rzecz się dzieje w pracy Matki Matki. Jakoś w listopadzie, dobry miesiąc przed świętami Bożego Narodzenia.
Koleżanka Matki Matki rozmawia z mężem przez telefon. Skrót:
Ona: Co Ty chcesz sobie kupić??? Zegarek?
On: ... - rzecz jasna nie wiadomo co odpowiedział.
Ona: Wiem, że ten stary Ci się zepsuł.
On: ...
Ona: A ile kosztuje?
On: ...
Ona: Aha, 30 zł.
On: ...
Ona: Nie wiem, nie wiem...
On: ...
Ona: Nieee wieeem.
On: ...
Ona: No jak Ci się tak podoba...
On: ...
Ona: To możesz sobie kupić...
On: ...
Ona: Ale to już będzie na Święta!!! - szybko, wyraźnie i konkretnie zaznaczyła na koniec, po całej, długiej i pełnej niezdecydowania, rozmowie, której celem było wyrażenie przez nią zgody na zakup przez męża zegarka o wartości rynkowej 30 PLN. Powstaje pytanie czy współczuć facetowi czy zazdrościć kobiecie? A może współczuć obojgu?
3.
Dzień Wigilii.
Syn Pierworodny: AAAIIIIIOOOOEEAAA!!!
Matka: Dziecko, a czemu Ty się tak drzesz? Przestań, bo sąsiedzi pomyślą, że świniaka zarzynamy. A przecież dzisiaj post.
piątek, 20 grudnia 2013
Dlaczego Matka boi się Świętego Mikołaja?
W większości rodzin święta Bożego Narodzenia poza czasem mile spędzonym we wspólnym gronie, na rodzinnym obżarstwie, oglądaniu "Kevina", przy dźwięku kolęd z CD w tle, przy nieodmiennym zakłopotaniu podczas składania życzeń, kłótniach o to, że znów nikt nie sprawdził wcześniej czy lampki działają i dlaczego kupiono żywego karpia, bo kto go teraz zabije, to także okazja do obdarowywania się wzajemnie prezentami. Tak też jest i w rodzinie Matki. Jednak od 9 już lat Matka dzieli życie z Ojcem Pierworodnego, zaś od 8 lat razem spędzają każde święta i ich zwyczaje rodzinne musiały połączyć się w zgodnej symbiozie tak, by wszyscy byli zadowoleni. Nie ma reguły, gdzie organizowana jest wigilia, kilkakrotnie przygotowywała ją Matka, bywali też u Matki Matki, bywali u Rodziców Ojca, bywali na dwóch wigiliach jednego dnia, bywało, że organizowało się jedną dużą. Matka w swym dążeniu do perfekcji zawsze ma wszystko obmyślone, zaplanowane, zwizualizowane. Oczywiście zaczyna się to chrzanić nim jeszcze przełamią się wszyscy opłatkiem. Przy karpiu okazuje się, że niepotrzebne były te starania, bo większość i tak karpia nie je. Przy pstrągach okazuje się, że się nie dopiekły. Barszcz czerwony wylewa się na śnieżnobiały obrus, wyprany tylko 4 razy by sprać plamy z zeszłego roku, na szczęście o stół nie trzeba się martwić, wsiąknie wszystko w sianko. Kot włazi do szopki. Z choinki sypią się igły. Ale przy krokietach i pasztecikach Matka trochę już wyluzowuje. Przy kawie i ciastach cieszy się wreszcie w pełni rodzinną atmosferą.
Jednak wtedy na Ojca i Matkę pada blady strach. Złowieszczo brzmiące słowo... prezenty. Generalnie bardzo przez wszystkich lubiany punkt programu. Dla Matki i Ojca jednak niezwykle uciążliwy. Zresztą nie tylko w Boże Narodzenie. We wszelkie imieniny, urodziny, Wielkanoc i inne Mikołajki również. A to za sprawą kompletnej nieumiejętności kupowania prezentów przez Rodziców i Brata Ojca Pierworodnego. Jedno trzeba im przyznać. Potrafią zaskoczyć. Na pewno podarunek będzie niespodziewany. Właściwsze słowo to może "nieoczekiwany" - na pewno go nie oczekiwałeś.
A oto przykłady prezentów jakimi zostali obdarowani Matka i Ojciec z okazji przeróżnych. Od urodzin i imienin, poprzez powroty z wakacji, Walentynki, Dzień Kobiet po Gwiazdkę i Wielkanoc i całą resztę.
- gipsowa figurka latarni morskiej z jakiegoś Kołobrzegu czy Rozewia,
- drewniany kufel z cepelii - nie nadający się nawet do trzymania w nim długopisów,
- malutkie buteleczki - próbówki z pomarańczowym i niebieskim niby-piaskiem i plastikową mini-roślinką w środku - jako pamiątka z pobytu nad morzem - x2,
- książka Kingi Rusin - nawet na kiblu Matka nie dała rady,
- książka o serialu "Dr House" - no dobra, oglądali Matka z Ojcem serial, ale po cholerę im książka o nim?
- książka ze sklepu typu "Wszystko za 5 zł", tytuł chyba brzmiał: "Z najlepszymi życzeniami". Zawierała mało wybitne zdjęcia różnych kwiatów i widoczków, na co którejś kartce okraszone "złotymi myślami" wziętymi z dupy - prezent imieninowy dla Ojca,
- film na DVD - "Step Up - taniec zmysłów" - doprawdy idealnie trafiony w gusta Matki i Ojca,
- książka o Janie Pawle II - dla Matki, a kto Matkę zna i widział tę książkę w jej księgozbiorze momentalnie nie mógł się powstrzymać od skomentowania tego faktu,
- świeczniki - w teorii o charakterze świątecznym, w praktyce nie podobne do niczego. Płakano ze śmiechu za każdym razem, gdy po powrocie do domu ktoś o nich wspominał. Nawet dla śmiechu ich użyli. Przestali się śmiać, gdy zaczęły się palić i topić pod wpływem temperatury. Ponownie śmiali się chwilę później, już po ich ugaszeniu,
- wielka świeca w kształcie serca - jakoś przy każdym spojrzeniu na nią budzi nieodzowne skojarzenia ze zniczem,
- świeczki - o tak intensywnym i duszącym zapachu wanilii, że nie sposób było wytrzymać w jednym pomieszczeniu z nimi, nawet gdy były nie zapalone,
- łącznie 3 pluszowe misie - (tyle sobie teraz Matka przypomniała, wszystkie oczywiście na długo przed pojawieniem się Syna) - bo 5 lat mają, prawda?
- poduszka z napisem "Dla wspaniałej kobiety" - pomijając napis i tak nie pasująca do niczego, tak sztywna, że nie dało się na niej nawet położyć, w dodatku śliska, więc jak już nawet ktoś przyłożył głowę, ryzykując ból kręgosłupa, to zaraz z niej zjeżdżał,
- gigantyczna biała poduszka w kształcie serca z czerwonym napisem "Młodej Parze" - odwrócona do góry nogami przypominała tę część ciała, gdzie plecy tracą swą szlachetną nazwę - idealna do małej sypialni,
- gigantyczna kartka z życzeniami ślubnymi,
- gigantyczna kartka z życzeniami urodzinowymi,
- gigantyczna kartka z życzeniami imieninowymi,
- życzenia ślubne wzorowane na otwartą książkę - oczywiście naturalnych rozmiarów książkę + odstające od tego jeszcze kwiaty i inne ozdoby - bo mieszkając na 32 metrach kwadratowych ma się mnóstwo miejsca do przechowywania tego typu pamiątek,
- męskie koszule - zawsze z za małym lub za dużym rozmiarem kołnierzyka,
- koszulka ze znakiem Supermana i napisem Super Brat - w rozmiarze XL - Ojciec Pierworodnego nosi M,
- koszulka zespołu U2 - w rozmiarze XL - Ojciec nieodmiennie nosi M,
- kolejna koszulka zespołu U2,
- niepoliczalne ilości gadżetów związanych z zespołem U2 - bo przed laty Ojciec był fanem,
- krem do rąk, który Matce niewyobrażalnie śmierdział - ale to akurat bardzo subiektywna ocena, komu innemu odpowiadał bez zastrzeżeń, oddała więc bez żalu,
- liczone już w dziesiątkach egzemplarzy czekoladopodobne figurki zajęcy i Mikołajów - jeszcze nigdy nie zdarzył się żaden czekoladowy.
Sprzęty "gospodarstwa domowego", niepotrzebne i nieużywane:
- frytownica - użyta raz by się upewnić, że na pewno nadal jej nie potrzebują,
- termometr elektroniczny - popsuł się zanim przekonali się czy jest im potrzebny,
- elektroniczny papieros - Ojciec nigdy nie wyraził chęci posiadania podobnego ustrojstwa,
- popielniczka i zapalniczki - dla Ojca, któremu bezustannie sugerują, że powinien rzucić palenie.
Niebywałe ilości kubków, szklanek i filiżanek (pewnie nie wszystkie udało się spamiętać):
- kubki do kawy, które pękały pod wpływem wrzątku - x4,
- kubki malowane ręcznie, z zadziwiającym wręcz brakiem artyzmu, z napisami "Najlepszy brat" i "Najlepsza bratowa" - x2,
- zestaw filiżanek o tak nieprzyjemnej i szorstkiej fakturze ornamentu, że nie dało się z nich pić - x2,
- różowy kubek w kwiatki, pszczółki, motylki i inne kiczowatości z imieniem Matki i opisem w środku co też to imię niby oznacza,
- kubek z motywem jakiejś panterki czy innej lamy (no dobra, ten był jednak nawet w miarę),
- żółty kubek z łyżeczką - nie zasłużył nawet na to, by wyciągnąć go z opakowania,
- szklanki do whiskey - x6 - taaa, bo nie mają żadnej,
- kubek, który teoretycznie ma służyć do brania kawy na wynos, w praktyce nie nadaje się do niczego, bo kto nosi kawę na wynos w porcelanowym kubku z porcelanową przykrywką i bez żadnej uszczelki?
Prezenty dla Pierworodnego.
O dziwo udaje się przemówić Wujkowi i Dziadkom do rozsądku i po pierwsze nie kupują niczego gigantycznego, po drugie, od czasu do czasu, dostosowują się do zaleceń Ojca i Matki.
Jednak i na tym polu nie zabrakło kilku wpadek:
- zestaw dziewczęcych legginsów,
- błękitny kocyk z okazji imienin - 4-miesięczny wówczas Syn Pierworodny był wtedy aktualnie posiadaczem zaledwie pięciu błękitnych kocyków, w tym dwóch niemal identycznych jak ten który dostał,
- zestaw do robienia baniek - nieszczelny, w dodatku bańki nie chcą współpracować mimo odpowiednich specyfików użytych do ich robienia,
- drewniana zabawka z dziobiącymi deseczkę kurkami, która funkcjonuje dzięki cieniutkim sznureczkom i kulce na ich końcu - taaa, cudowne 3 sekundy zabawy dla Pierworodnego, koszmarne 20 minut dla tego, kto ma to rozplątywać - i tak w kółko,
- edukacyjna "Hula Kula" jakiejś znanej firmy - jak kula pyta "Gdzie jest kotek?" nawet Matka nie jest w stanie go rozpoznać, tak jak i większości zwierzątek. Gdyby kotek nie robił "miau" Matka do teraz by myślała, że to wiewiórka, w to, że świnka jest świnką a nie pieskiem ciągle nie daje wiary. Zresztą kula i tak żyje własnym życiem i nie zwraca uwagi na prawidłowość odpowiedzi, taka jest edukacyjna,
- drewniany pajac na kiju - wielki plus za to, że Pierworodny pajaca uwielbia a zabawka jest naprawdę ładna i sama w sobie fajna. Ale cały jej myk polega na tym, że pcha się ją przed sobą, a wtedy kręcą się kółeczka, do których umocowane są drewniane kulki bijące o podłogę. Niech teraz ktoś spróbuje przetłumaczyć Pierworodnemu, że pajac może jeździć tylko na dworze. Ktoś chętny? +20 do nienawiści sąsiadów.
Hity Hitów
- Za swój Hit Hitów Ojciec uważa prezent, który dostał dwa lata temu z okazji świąt Bożego Narodzenia. Duża srebrna walizka do przechowywania monet. Nie pytajcie. Matka z Ojcem też nie rozumieją.
- Według Matki jednak TO przebija wszystko. Gdy Ojciec TO dostał, zapytał tylko ukradkiem Matkę: "Co to, k..., jest?". W domu widokiem tegoż dzieła sztuki Matki nie uszczęśliwił (nawet nie musieli tego ze sobą uzgadniać - za takie właśnie drobnostki Matka go kocha coraz bardziej). Postawił TO w pracy, na stole w magazynie, stoi tak od półtora roku i nieodmiennie każdy kto po raz pierwszy TO widzi, pyta: "Co to, k..., jest?".
Jesteście ciekawi?
Jest to oczywiście słusznych rozmiarów, drewniany, brązowy, ale z malowanymi na niebiesko wykończeniami, rzeźbiony, nieziemsko paskudny smok. Któremu do środka wkłada się zapalone kadzidełko. I wtedy kopcący się dym ma wydobywać się ze smoczej paszczy.
To rzecz jasna przedmiot, o którym Ojciec Pierworodnego marzył od wielu, wielu lat.
Jeżeli kiedykolwiek najbliższa rodzina ze strony Ojca Pierworodnego natrafi na ten tekst i komuś przyjdzie do głowy poczuć się urażonym bądź nawet obrazić się na Matkę za krytykę wszystkiego co powyżej, Matka informuje, iż za chwilę napisze coś, po czym powinno się uznać, że są kwita. Coś, po czym mimo wszystko sama kilka lat temu się nie obraziła. A przecież mogła.
Kolejny Hit Hitów, zwycięzca Topu Wszech Czasów:
- bardzo fajny zestaw do pisania firmy Parker. Elegancki i stylowy. Długopis, pióro i ołówek. Dostała Matka na Gwiazdkę. Nigdy nie wypakowała z pudełka. A skąd w takim razie wie, że fajny? Bo sama, osobiście, wybrała go i kupiła półtora roku wcześniej swojej Teściowej na urodziny.
Po jakiś 5 latach Matka potrafi się śmiać nawet i z tego.
Oczywiście bywały i bardzo miłe zaskoczenia. Piękna srebrna bransoletka, kilka fajnych książek, kalendarz, znakomita książka kucharska, świetna suszarka do włosów, parasol, którego do dziś Matka używa. Ale nietrudno wywnioskować jak wielkie to były zaskoczenia i jaka ulga przy rozpakowywaniu.
Teraz już wiecie dlaczego co roku Matka drży ze strachu na samą myśl, co też takiego tym razem przyniósł jej "Święty Mikołaj". Czasem wolałaby już tę rózgę. Ale jak widać i na to trzeba sobie zasłużyć.
Jednak wtedy na Ojca i Matkę pada blady strach. Złowieszczo brzmiące słowo... prezenty. Generalnie bardzo przez wszystkich lubiany punkt programu. Dla Matki i Ojca jednak niezwykle uciążliwy. Zresztą nie tylko w Boże Narodzenie. We wszelkie imieniny, urodziny, Wielkanoc i inne Mikołajki również. A to za sprawą kompletnej nieumiejętności kupowania prezentów przez Rodziców i Brata Ojca Pierworodnego. Jedno trzeba im przyznać. Potrafią zaskoczyć. Na pewno podarunek będzie niespodziewany. Właściwsze słowo to może "nieoczekiwany" - na pewno go nie oczekiwałeś.
A oto przykłady prezentów jakimi zostali obdarowani Matka i Ojciec z okazji przeróżnych. Od urodzin i imienin, poprzez powroty z wakacji, Walentynki, Dzień Kobiet po Gwiazdkę i Wielkanoc i całą resztę.
- gipsowa figurka latarni morskiej z jakiegoś Kołobrzegu czy Rozewia,
- drewniany kufel z cepelii - nie nadający się nawet do trzymania w nim długopisów,
- malutkie buteleczki - próbówki z pomarańczowym i niebieskim niby-piaskiem i plastikową mini-roślinką w środku - jako pamiątka z pobytu nad morzem - x2,
- książka Kingi Rusin - nawet na kiblu Matka nie dała rady,
- książka o serialu "Dr House" - no dobra, oglądali Matka z Ojcem serial, ale po cholerę im książka o nim?
- książka ze sklepu typu "Wszystko za 5 zł", tytuł chyba brzmiał: "Z najlepszymi życzeniami". Zawierała mało wybitne zdjęcia różnych kwiatów i widoczków, na co którejś kartce okraszone "złotymi myślami" wziętymi z dupy - prezent imieninowy dla Ojca,
- film na DVD - "Step Up - taniec zmysłów" - doprawdy idealnie trafiony w gusta Matki i Ojca,
- książka o Janie Pawle II - dla Matki, a kto Matkę zna i widział tę książkę w jej księgozbiorze momentalnie nie mógł się powstrzymać od skomentowania tego faktu,
- świeczniki - w teorii o charakterze świątecznym, w praktyce nie podobne do niczego. Płakano ze śmiechu za każdym razem, gdy po powrocie do domu ktoś o nich wspominał. Nawet dla śmiechu ich użyli. Przestali się śmiać, gdy zaczęły się palić i topić pod wpływem temperatury. Ponownie śmiali się chwilę później, już po ich ugaszeniu,
- wielka świeca w kształcie serca - jakoś przy każdym spojrzeniu na nią budzi nieodzowne skojarzenia ze zniczem,
- świeczki - o tak intensywnym i duszącym zapachu wanilii, że nie sposób było wytrzymać w jednym pomieszczeniu z nimi, nawet gdy były nie zapalone,
- łącznie 3 pluszowe misie - (tyle sobie teraz Matka przypomniała, wszystkie oczywiście na długo przed pojawieniem się Syna) - bo 5 lat mają, prawda?
- poduszka z napisem "Dla wspaniałej kobiety" - pomijając napis i tak nie pasująca do niczego, tak sztywna, że nie dało się na niej nawet położyć, w dodatku śliska, więc jak już nawet ktoś przyłożył głowę, ryzykując ból kręgosłupa, to zaraz z niej zjeżdżał,
- gigantyczna biała poduszka w kształcie serca z czerwonym napisem "Młodej Parze" - odwrócona do góry nogami przypominała tę część ciała, gdzie plecy tracą swą szlachetną nazwę - idealna do małej sypialni,
- gigantyczna kartka z życzeniami ślubnymi,
- gigantyczna kartka z życzeniami urodzinowymi,
- gigantyczna kartka z życzeniami imieninowymi,
- życzenia ślubne wzorowane na otwartą książkę - oczywiście naturalnych rozmiarów książkę + odstające od tego jeszcze kwiaty i inne ozdoby - bo mieszkając na 32 metrach kwadratowych ma się mnóstwo miejsca do przechowywania tego typu pamiątek,
- męskie koszule - zawsze z za małym lub za dużym rozmiarem kołnierzyka,
- koszulka ze znakiem Supermana i napisem Super Brat - w rozmiarze XL - Ojciec Pierworodnego nosi M,
- koszulka zespołu U2 - w rozmiarze XL - Ojciec nieodmiennie nosi M,
- kolejna koszulka zespołu U2,
- niepoliczalne ilości gadżetów związanych z zespołem U2 - bo przed laty Ojciec był fanem,
- krem do rąk, który Matce niewyobrażalnie śmierdział - ale to akurat bardzo subiektywna ocena, komu innemu odpowiadał bez zastrzeżeń, oddała więc bez żalu,
- liczone już w dziesiątkach egzemplarzy czekoladopodobne figurki zajęcy i Mikołajów - jeszcze nigdy nie zdarzył się żaden czekoladowy.
Sprzęty "gospodarstwa domowego", niepotrzebne i nieużywane:
- frytownica - użyta raz by się upewnić, że na pewno nadal jej nie potrzebują,
- termometr elektroniczny - popsuł się zanim przekonali się czy jest im potrzebny,
- elektroniczny papieros - Ojciec nigdy nie wyraził chęci posiadania podobnego ustrojstwa,
- popielniczka i zapalniczki - dla Ojca, któremu bezustannie sugerują, że powinien rzucić palenie.
Niebywałe ilości kubków, szklanek i filiżanek (pewnie nie wszystkie udało się spamiętać):
- kubki do kawy, które pękały pod wpływem wrzątku - x4,
- kubki malowane ręcznie, z zadziwiającym wręcz brakiem artyzmu, z napisami "Najlepszy brat" i "Najlepsza bratowa" - x2,
- zestaw filiżanek o tak nieprzyjemnej i szorstkiej fakturze ornamentu, że nie dało się z nich pić - x2,
- różowy kubek w kwiatki, pszczółki, motylki i inne kiczowatości z imieniem Matki i opisem w środku co też to imię niby oznacza,
- kubek z motywem jakiejś panterki czy innej lamy (no dobra, ten był jednak nawet w miarę),
- żółty kubek z łyżeczką - nie zasłużył nawet na to, by wyciągnąć go z opakowania,
- szklanki do whiskey - x6 - taaa, bo nie mają żadnej,
- kubek, który teoretycznie ma służyć do brania kawy na wynos, w praktyce nie nadaje się do niczego, bo kto nosi kawę na wynos w porcelanowym kubku z porcelanową przykrywką i bez żadnej uszczelki?
Prezenty dla Pierworodnego.
O dziwo udaje się przemówić Wujkowi i Dziadkom do rozsądku i po pierwsze nie kupują niczego gigantycznego, po drugie, od czasu do czasu, dostosowują się do zaleceń Ojca i Matki.
Jednak i na tym polu nie zabrakło kilku wpadek:
- zestaw dziewczęcych legginsów,
- błękitny kocyk z okazji imienin - 4-miesięczny wówczas Syn Pierworodny był wtedy aktualnie posiadaczem zaledwie pięciu błękitnych kocyków, w tym dwóch niemal identycznych jak ten który dostał,
- zestaw do robienia baniek - nieszczelny, w dodatku bańki nie chcą współpracować mimo odpowiednich specyfików użytych do ich robienia,
- drewniana zabawka z dziobiącymi deseczkę kurkami, która funkcjonuje dzięki cieniutkim sznureczkom i kulce na ich końcu - taaa, cudowne 3 sekundy zabawy dla Pierworodnego, koszmarne 20 minut dla tego, kto ma to rozplątywać - i tak w kółko,
- edukacyjna "Hula Kula" jakiejś znanej firmy - jak kula pyta "Gdzie jest kotek?" nawet Matka nie jest w stanie go rozpoznać, tak jak i większości zwierzątek. Gdyby kotek nie robił "miau" Matka do teraz by myślała, że to wiewiórka, w to, że świnka jest świnką a nie pieskiem ciągle nie daje wiary. Zresztą kula i tak żyje własnym życiem i nie zwraca uwagi na prawidłowość odpowiedzi, taka jest edukacyjna,
- drewniany pajac na kiju - wielki plus za to, że Pierworodny pajaca uwielbia a zabawka jest naprawdę ładna i sama w sobie fajna. Ale cały jej myk polega na tym, że pcha się ją przed sobą, a wtedy kręcą się kółeczka, do których umocowane są drewniane kulki bijące o podłogę. Niech teraz ktoś spróbuje przetłumaczyć Pierworodnemu, że pajac może jeździć tylko na dworze. Ktoś chętny? +20 do nienawiści sąsiadów.
Hity Hitów
- Za swój Hit Hitów Ojciec uważa prezent, który dostał dwa lata temu z okazji świąt Bożego Narodzenia. Duża srebrna walizka do przechowywania monet. Nie pytajcie. Matka z Ojcem też nie rozumieją.
- Według Matki jednak TO przebija wszystko. Gdy Ojciec TO dostał, zapytał tylko ukradkiem Matkę: "Co to, k..., jest?". W domu widokiem tegoż dzieła sztuki Matki nie uszczęśliwił (nawet nie musieli tego ze sobą uzgadniać - za takie właśnie drobnostki Matka go kocha coraz bardziej). Postawił TO w pracy, na stole w magazynie, stoi tak od półtora roku i nieodmiennie każdy kto po raz pierwszy TO widzi, pyta: "Co to, k..., jest?".
Jesteście ciekawi?
Jest to oczywiście słusznych rozmiarów, drewniany, brązowy, ale z malowanymi na niebiesko wykończeniami, rzeźbiony, nieziemsko paskudny smok. Któremu do środka wkłada się zapalone kadzidełko. I wtedy kopcący się dym ma wydobywać się ze smoczej paszczy.
To rzecz jasna przedmiot, o którym Ojciec Pierworodnego marzył od wielu, wielu lat.
Jeżeli kiedykolwiek najbliższa rodzina ze strony Ojca Pierworodnego natrafi na ten tekst i komuś przyjdzie do głowy poczuć się urażonym bądź nawet obrazić się na Matkę za krytykę wszystkiego co powyżej, Matka informuje, iż za chwilę napisze coś, po czym powinno się uznać, że są kwita. Coś, po czym mimo wszystko sama kilka lat temu się nie obraziła. A przecież mogła.
Kolejny Hit Hitów, zwycięzca Topu Wszech Czasów:
- bardzo fajny zestaw do pisania firmy Parker. Elegancki i stylowy. Długopis, pióro i ołówek. Dostała Matka na Gwiazdkę. Nigdy nie wypakowała z pudełka. A skąd w takim razie wie, że fajny? Bo sama, osobiście, wybrała go i kupiła półtora roku wcześniej swojej Teściowej na urodziny.
Po jakiś 5 latach Matka potrafi się śmiać nawet i z tego.
Oczywiście bywały i bardzo miłe zaskoczenia. Piękna srebrna bransoletka, kilka fajnych książek, kalendarz, znakomita książka kucharska, świetna suszarka do włosów, parasol, którego do dziś Matka używa. Ale nietrudno wywnioskować jak wielkie to były zaskoczenia i jaka ulga przy rozpakowywaniu.
Teraz już wiecie dlaczego co roku Matka drży ze strachu na samą myśl, co też takiego tym razem przyniósł jej "Święty Mikołaj". Czasem wolałaby już tę rózgę. Ale jak widać i na to trzeba sobie zasłużyć.
czwartek, 19 grudnia 2013
Giń poczwaro! Jak dzielna Matka złego smoka pokonała.
Dawno dawno temu, gdzieś w okolicach kwietnia roku Pańskiego 2012, żyła sobie pewna Matka. Właśnie urodził się jej Pierworodny Syn. Skarbeczek, oczko w głowie, maleńka okruszynka. Był tak piękny, że wszystkie niewiasty w królestwie mdlały na jego widok, serca mężnych rycerzy miękły zaś, gdy przyszło do spotkania z rozkosznym berbeciem.
Choć zamek, do którego przywiozła Matula swego Syna po tym, gdy powiła go na świat - całe dwukomnatowe 32 metry kwadratowe - był przez nią starannie przygotowany na powitanie świeżo narodzonego dziecięcia, wciąż widziała wokół mnóstwo zagrożeń i niebezpieczeństw. Zewsząd czaiły się piastunki, które, w oczach Matki, mogły jej maleństwu wyrządzić krzywdę. W dodatku z ust piastunek bezustannie powracała wizja, przed którą mądre księgi ostrzegały Matkę, gdy ta jeszcze w stanie błogosławionym czekała na rozwiązanie. Wizja złego smoka.
Jak wiadomo nie od dziś, w baśniach i bajkach, podaniach i legendach, smoki nigdy nie niosą ze sobą niczego dobrego. Nawet, gdy są to jedynie małe smoczki. Silikonowe, ortodontyczne i przeznaczone dla dzieci 0+.
Słodki berbeć chował się zdrowo i rósł szczęśliwie, dając tym wiele radości swym rodzicom i dziadkom. Jednak, poza byciem rozkosznym i zdrowym, miał jedną wadę. Darł ryja nieprzyzwoicie głośno. Już akuszerki przyjmujące poród nie mogły się nadziwić jak mocne są płuca tego malca. Chłopiec płakał przeraźliwie za każdym razem, gdy domagał się jedzenia. A z każdym tygodniem domagał się go więcej i więcej. Matka, targana poporodową melancholią, wypłakiwała oczy nad takim stanem rzeczy. Mimo to przez długi czas każde wspomnienie o smoku przez życzliwe kumy i piastunki traktowała jak atak na jej doskonały obraz doskonałego macierzyństwa. Poporodowa melancholia minęła i Matka w końcu przywykła do spędzania wielu godzin każdej doby na pojeniu niemowlęcia. Jej kibić, wyczerpana niekończącym się karmieniem oraz codziennymi obowiązkami piastowania dziecięcia, bardzo szybko wychudła i zmizerniała. Mimo to Matka nie zrezygnowała z naturalnego pokarmu na rzecz złowrogiego jadła z mieszanki w proszku. Wciąż trzymała się swojego doskonałego obrazu doskonałego macierzyństwa, niejednokrotnie zaciskając z frustracji pięści i zęby.
A skoro już o zębach mowa... Nastał dzień, w którym Syn zaczął przejawiać oznaki wyżynania się pierwszych ząbków. Dzień ten okazał się jedynie nieśmiałą zapowiedzią przerażającego czasu, który nastał w królestwie. Czasu trwogi, niepokoju o to, co przyniesie każdy kolejny wschód słońca, czasu pożogi i skrajnego wycieńczenia całej familii. I w tym właśnie czasie nastał u cierpiącego potomka rodu zwyczaj wkładania paluszków w ustka. Z czasem nawyk ten przerodził się, niestety, w przymus ssania kciuka. Wtedy Matula, pełna obaw (Co to będzie? Co to będzie?) posłuchała rady Matki Chrzestnej swego pacholęcia, która jeszcze żakiem będąc wyuczała się na medyka od zębów. Matka Chrzestna orzekła, iż smok w tej bajce zagościć musi. Bo podobno lepiej walczyć ze smokiem, niż dziecięciu własnemu palce ucinać.
Udała się Matka do jaskini smoka. Niczym Sezam otworzyły się przed nią automatyczne wrota sklepu z wszystkim, co niezbędne i zbędne do wypielęgnowania oraz wyprowadzenia na ludzi potomstwa. Znalazła Matka miejsce spoczynku groźnego potwora. Opłaciła w złocie (złotych) strażników jaskini, której nazwa dziwnym zbiegiem okoliczności tylko jedną samogłoską różni się od nazwy SMOK.
W zaciszu komnaty zaczęła oswajać swe maleństwo ze straszną poczwarą. Syn, mimo zaledwie niespełna 6 miesięcy ukończonych, okazał się dzielnym i mężnym malcem i w mig okiełznał straszydło. Od tej chwili, z każdym dniem stawali się coraz bliższymi sobie kamratami, aż doszło do tego, że byli niemal nierozłączni. Próżno było doszukiwać się chwil, gdy jednego nie było przy drugim, ot, tacy przyjaciele - gdzie smok tam Syn Pierworodny, kędy Pierworodny tam i smok. Tak mijały dzionki, tygodnie, miesiące. Z trwogą wciąż Matula patrzyła na to miłowanie, w pamięci jeszcze mając, obrastające aktualnie kurzem, mądre księgi, które kiedyś czytała...
Minęła jesień, zima, mijały kolejne pory roku. Aż znów nastała zima. Przyszedł grudzień A.D. 2013 i dzień, w którym Matka, niespodziewanie nawet dla samej siebie, znalazła w sobie pokłady siły i odwagi by stanąć wreszcie do walki z wrogiem terroryzującym mieszkańców jej królestwa, poczwarą, która nie, gdy się pojawia, lecz gdy znika sieje zamęt i spustoszenie. Nastała właśnie nowa jutrzenka, która od samego początku nie zapowiadała niczego dobrego. Niespożyta energia rozpierała Syna Pierworodnego, a jego zmęczona rodzicielka nie była w stanie opanować wszystek niepożądanych zachowań swego podopiecznego. Gwar, wrzawa i harmider zapanowały w komnatach zamku. A pomysły coraz śmielsze i bardziej niebezpieczne przychodziły do głowy rozbrykanemu i krnąbrnemu szkrabowi. Wtem wpadł on na to, by rzucić swego smoka ukochanego za łoże gościnne (czyt. kanapę w salonie). Matka ostrzegała jakie skutki za sobą czyn ten poniesie. Że zginie smok marnie i już go Syn nie obaczy. Nie dał wiary słowom Matki Syn jej jedyny i mimo przestróg postąpił jak uważał. A rzecz się stała zgodna z Matuli wróżbą. Szlochom i łkaniom tego dnia nie było końca. Złość i rozpacz rządziły w królestwie jeszcze przez wiele godzin. W niewyobrażalne pokłady konsekwencji i siły woli musiała się Matka uzbroić. Ciężką stoczyła walkę. Wygrała.
Obyło się bez poświęcania dziewicy w ofierze czy niehumanitarnego podtruwania pikantną baraniną tudzież topienia poczwary w odmętach Wisły za oknem płynącej.
Czasem jeszcze Syn z nostalgią wskazuje na łoże. Z zafrasowaną miną woła: "Yyyy". Jednakoż po nieodmiennym wytłumaczeniu: "Nie ma smoka. Wrzuciłeś go za kanapę" rychło powraca do swoich codziennych zajęć.
Od siedmiu dni i trzech nocy (no jakiś tam smoczek w zapasie jeno na ciężkie czasy był skitrany i podawany w razie nocnej pobudki, a szybko zabierany jeszcze przed pełnym podniesieniem powiek przez dziecięcie) w królestwie panuje szczęśliwość, a groźny smok nikomu już nie zagraża.
Czego i Wam moi mili życzę.
I ja tam byłam i miód i wino piłam.
A potem na blogu Wam wyłożyłam.
Koniec
Choć zamek, do którego przywiozła Matula swego Syna po tym, gdy powiła go na świat - całe dwukomnatowe 32 metry kwadratowe - był przez nią starannie przygotowany na powitanie świeżo narodzonego dziecięcia, wciąż widziała wokół mnóstwo zagrożeń i niebezpieczeństw. Zewsząd czaiły się piastunki, które, w oczach Matki, mogły jej maleństwu wyrządzić krzywdę. W dodatku z ust piastunek bezustannie powracała wizja, przed którą mądre księgi ostrzegały Matkę, gdy ta jeszcze w stanie błogosławionym czekała na rozwiązanie. Wizja złego smoka.
Jak wiadomo nie od dziś, w baśniach i bajkach, podaniach i legendach, smoki nigdy nie niosą ze sobą niczego dobrego. Nawet, gdy są to jedynie małe smoczki. Silikonowe, ortodontyczne i przeznaczone dla dzieci 0+.
Słodki berbeć chował się zdrowo i rósł szczęśliwie, dając tym wiele radości swym rodzicom i dziadkom. Jednak, poza byciem rozkosznym i zdrowym, miał jedną wadę. Darł ryja nieprzyzwoicie głośno. Już akuszerki przyjmujące poród nie mogły się nadziwić jak mocne są płuca tego malca. Chłopiec płakał przeraźliwie za każdym razem, gdy domagał się jedzenia. A z każdym tygodniem domagał się go więcej i więcej. Matka, targana poporodową melancholią, wypłakiwała oczy nad takim stanem rzeczy. Mimo to przez długi czas każde wspomnienie o smoku przez życzliwe kumy i piastunki traktowała jak atak na jej doskonały obraz doskonałego macierzyństwa. Poporodowa melancholia minęła i Matka w końcu przywykła do spędzania wielu godzin każdej doby na pojeniu niemowlęcia. Jej kibić, wyczerpana niekończącym się karmieniem oraz codziennymi obowiązkami piastowania dziecięcia, bardzo szybko wychudła i zmizerniała. Mimo to Matka nie zrezygnowała z naturalnego pokarmu na rzecz złowrogiego jadła z mieszanki w proszku. Wciąż trzymała się swojego doskonałego obrazu doskonałego macierzyństwa, niejednokrotnie zaciskając z frustracji pięści i zęby.
A skoro już o zębach mowa... Nastał dzień, w którym Syn zaczął przejawiać oznaki wyżynania się pierwszych ząbków. Dzień ten okazał się jedynie nieśmiałą zapowiedzią przerażającego czasu, który nastał w królestwie. Czasu trwogi, niepokoju o to, co przyniesie każdy kolejny wschód słońca, czasu pożogi i skrajnego wycieńczenia całej familii. I w tym właśnie czasie nastał u cierpiącego potomka rodu zwyczaj wkładania paluszków w ustka. Z czasem nawyk ten przerodził się, niestety, w przymus ssania kciuka. Wtedy Matula, pełna obaw (Co to będzie? Co to będzie?) posłuchała rady Matki Chrzestnej swego pacholęcia, która jeszcze żakiem będąc wyuczała się na medyka od zębów. Matka Chrzestna orzekła, iż smok w tej bajce zagościć musi. Bo podobno lepiej walczyć ze smokiem, niż dziecięciu własnemu palce ucinać.
Udała się Matka do jaskini smoka. Niczym Sezam otworzyły się przed nią automatyczne wrota sklepu z wszystkim, co niezbędne i zbędne do wypielęgnowania oraz wyprowadzenia na ludzi potomstwa. Znalazła Matka miejsce spoczynku groźnego potwora. Opłaciła w złocie (złotych) strażników jaskini, której nazwa dziwnym zbiegiem okoliczności tylko jedną samogłoską różni się od nazwy SMOK.
W zaciszu komnaty zaczęła oswajać swe maleństwo ze straszną poczwarą. Syn, mimo zaledwie niespełna 6 miesięcy ukończonych, okazał się dzielnym i mężnym malcem i w mig okiełznał straszydło. Od tej chwili, z każdym dniem stawali się coraz bliższymi sobie kamratami, aż doszło do tego, że byli niemal nierozłączni. Próżno było doszukiwać się chwil, gdy jednego nie było przy drugim, ot, tacy przyjaciele - gdzie smok tam Syn Pierworodny, kędy Pierworodny tam i smok. Tak mijały dzionki, tygodnie, miesiące. Z trwogą wciąż Matula patrzyła na to miłowanie, w pamięci jeszcze mając, obrastające aktualnie kurzem, mądre księgi, które kiedyś czytała...
Minęła jesień, zima, mijały kolejne pory roku. Aż znów nastała zima. Przyszedł grudzień A.D. 2013 i dzień, w którym Matka, niespodziewanie nawet dla samej siebie, znalazła w sobie pokłady siły i odwagi by stanąć wreszcie do walki z wrogiem terroryzującym mieszkańców jej królestwa, poczwarą, która nie, gdy się pojawia, lecz gdy znika sieje zamęt i spustoszenie. Nastała właśnie nowa jutrzenka, która od samego początku nie zapowiadała niczego dobrego. Niespożyta energia rozpierała Syna Pierworodnego, a jego zmęczona rodzicielka nie była w stanie opanować wszystek niepożądanych zachowań swego podopiecznego. Gwar, wrzawa i harmider zapanowały w komnatach zamku. A pomysły coraz śmielsze i bardziej niebezpieczne przychodziły do głowy rozbrykanemu i krnąbrnemu szkrabowi. Wtem wpadł on na to, by rzucić swego smoka ukochanego za łoże gościnne (czyt. kanapę w salonie). Matka ostrzegała jakie skutki za sobą czyn ten poniesie. Że zginie smok marnie i już go Syn nie obaczy. Nie dał wiary słowom Matki Syn jej jedyny i mimo przestróg postąpił jak uważał. A rzecz się stała zgodna z Matuli wróżbą. Szlochom i łkaniom tego dnia nie było końca. Złość i rozpacz rządziły w królestwie jeszcze przez wiele godzin. W niewyobrażalne pokłady konsekwencji i siły woli musiała się Matka uzbroić. Ciężką stoczyła walkę. Wygrała.
Obyło się bez poświęcania dziewicy w ofierze czy niehumanitarnego podtruwania pikantną baraniną tudzież topienia poczwary w odmętach Wisły za oknem płynącej.
Czasem jeszcze Syn z nostalgią wskazuje na łoże. Z zafrasowaną miną woła: "Yyyy". Jednakoż po nieodmiennym wytłumaczeniu: "Nie ma smoka. Wrzuciłeś go za kanapę" rychło powraca do swoich codziennych zajęć.
Od siedmiu dni i trzech nocy (no jakiś tam smoczek w zapasie jeno na ciężkie czasy był skitrany i podawany w razie nocnej pobudki, a szybko zabierany jeszcze przed pełnym podniesieniem powiek przez dziecięcie) w królestwie panuje szczęśliwość, a groźny smok nikomu już nie zagraża.
Czego i Wam moi mili życzę.
I ja tam byłam i miód i wino piłam.
A potem na blogu Wam wyłożyłam.
Koniec
Subskrybuj:
Posty (Atom)

