wtorek, 3 grudnia 2013

Pokaż mi z kim sypiasz a powiem Ci kim jesteś

Od jakiegoś czasu Ojciec Pierworodnego ma problemy z kręgosłupem. Twierdzi, że dodatkowo ból pleców powiększa zbyt miękki materac w sypialni. Fakt, materac do łóżka w sypialni kupowany był w czasach kiedy urządzali mieszkanie i Ojciec był jednak jeszcze bardziej podatny na "pantoflarstwo". Chociaż chciał materac twardy bez większych problemów udało się Matce namówić go na ten średnio twardy. I teraz Matka ma. Po 5 latach się to na niej mści. Musiała przystać na to, że Ojciec kilka razy w tygodniu śpi na kanapie w salonie. Dla regeneracji. Przez 8 lat wspólnego mieszkania chyba tylko raz, wkurzona Matka, z powodu kłótni, przeniosła się ze spaniem na kanapę, Ojca też nigdy z łóżka nie wykopała. A tu teraz taki numer. Materac za miękki.

Rozmawiają któregoś popołudnia o tym spaniu. Jak komu noc minęła, czy Pierworodny akurat przespał ją w swoim łóżeczku czy nie i ogólnie takie tam.
- Tak krótko spałem, ale jak się wyspaaaałem - chwali się Ojciec.
- No widzisz, a z nami spałeś - podkreślić postanowiła Matka ten fakt, gdyż ciąży jej to, że męża ma za ścianą i nie ma do kogo się przytulić ani kogo trykać w nocy żeby nie chrapał.
Jednak widząc minę Ojca uświadomiła sobie, że chyba jednak gafę strzeliła.
- A nie! przecież Ty dzisiaj na kanapie spałeś! - doznała olśnienia.
Ojciec, z grobową miną, zapytał tylko:
- To Ty już masz problemy z ustaleniem z kim akurat sypiasz?

niedziela, 1 grudnia 2013

Nic na siłę

Zły to czas.
Zły to czas dla matki-blogerki.
Pytanie czy w ogóle pisać... Bo jak już się napisze to wiadomo, że się spieprzy.
Bo zły to czas. Dla blogerki.
Nie dzieje się nic. Nic, co warto byłoby opisać.
A wiadomo, że warto byłoby się poskarżyć, ponarzekać, przyznać do grzechów, że się pomysłu nie ma, że się nawaliło... Można wtedy liczyć na solidarność ze strony czytelników, na współczucie, dowiedzieć się, że na szczęście inni mają jeszcze gorzej i że w sumie to nie jest się taką złą jak by się wydawało.
Ale tak się chwalić? Przecież to nie wypada. Tu nie Ameryka. Tu internety z końcówką kropka pe el. Tu się marudzi, tu się pomyje wylewa, tu się ironizuje, sarkazmem rzuca, obraża, narzeka i psioczy na czym ten świat stoi i czy to wina Tuska czy Kaczyńskiego?

I co? I Matka miałaby teraz tak sobie po prostu napisać, że wszystko w porządku?
Że nikt jej niczego nie ukradł?
Że już nie karmi w nocy?
Że piersią to w ogóle karmi już tylko dwa razy na dobę? A zdarza się nawet, że już tylko raz. I w zasadzie powoli mogłaby już zacząć ubierać się jak kobieta. Sukienki i takie tam.
Że nawet udało się Matce przytyć jakieś 2-3 kilogramy? Znalazła wreszcie idealną dietę CUD. Podstawowym składnikiem odżywczym są marcepany. W zastraszających ilościach. Przed posiłkiem, po, zamiast, rano, wieczorem i jeszcze gryzek przed spaniem. Cudem byłoby nie przytyć.
Że Pierworodny noce przesypia? Może jeszcze nie każdą. Ale pół na pół. A te gorsze pół i tak nie jest złe, bo po krótkim płaczu kończy się najzwyczajniej w świecie spaniem w łóżku razem z Matką i Ojcem.
Że śpi nawet do 9:00?
Że w listopadzie Matka Matki przyjechała dwa razy? A jest to zawsze wielką ulgą dla Matki, która nie musi chodzić na spacery, bawić się całe popołudnie na podłodze autami i klockami, może w spokoju gotować, sprzątać, a czasem nawet, o rozpusto!, poczytać prawdziwą książkę(!) albo coś napisać.
Że katar prawdopodobnie jest tylko zwykłym skutkiem ubocznym jesieni za oknem i że nie jest już aktualnie tak bardzo uciążliwy? I że niepokojące objawy ząbkowania, które nieśmiało dawały o sobie znać minęły po kilku dniach i na razie spokój?
Że Pierworodny coraz częściej wychodzi na spacer bez wózka? Że pozwala się trzymać za rękę i grzecznie stoi przed przejściem dla pieszych kiedy świeci czerwone?
Że jest kochany?
Że taki pozytywny z niego wariat? Pomysły ma zwariowane, wymyśla sobie jakieś absurdalne rytuały i ma dziwaczne, aczkolwiek niegroźne, natręctwa, jak na przykład żywienie się od jakiegoś czasu głównie ogórkami - pochłania je do każdego posiłku - świeże, w plasterkach, kiszone, konserwowe, maczane w kaszce z owocami, w dżemie, sosie, służą jako łyżka do nabierania obiadu, jako przekąska, zagrycha, danie główne, deser.
Że coraz łatwiej się z nim dogadać? Zawsze dość precyzyjnie pokazuje o co mu chodzi, używa coraz więcej "słów" - choć wszystkie brzmią mniej więcej ka-ka (auto), ko-ko (może oznaczać wszystko), ko-je (pies), ko-te (kot), ku-ko (kółko), ku-ka, ka-ko, ko-ka itd. - i tak w zasadzie litera K zajmuje czołowe miejsce w słowniku Pierworodnego. A z okazji imienin Babci po raz pierwszy powiedział do niej Ba-ba i od tej pory jest to jego słowo ulubione.
Że wciąż jest tulaśny, całuśny? Że fantastycznie bawi się z innymi dziećmi? Że uwielbia bywać w nowych miejscach i poznawać nowych ludzi i na przykład chwali się przypadkowo napotkanym na spacerach osobom chociażby swoimi butami?
Że ostatnio zafascynowała go zabawa w "Kółko graniaste" i na samo to hasło każe wszystkim obecnym łapać się za ręce i popylać razem z nim w kółeczko, by na koniec radośnie wspólnie zrobić BĘC? Niepowtarzalny widok. Trzeba by to nagrać.
Że Matka zaczyna już trochę czuć zbliżające się Święta?
Że za 9 dni szykuje się randka? Bo Matka Matki z chęcią zgodziła się zostać z Pierworodnym.

Nie, nie napisze tego przecież. Kto by to czytał?
To już lepiej nic nie pisać.
I nie tworzyć notki na siłę.

czwartek, 28 listopada 2013

Trele morele a Matce radość

Rozmawiają sobie tak zwyczajnie. Przy kolacji. O wszystkim i o niczym. O pracy, o życiu. O kobietach i mężczyznach. O niemożności zapamiętania przez mężczyzn dat urodzin, imienin, rocznic itp.
- Tatuś tak się śmieje a zaraz go przepytamy z ważnych dat - zwróciła się Matka do Syna.
- W tym roku na pewno nie zapomnę o rocznicy ślubu, 11 grudnia - zapewnił od razu Ojciec, który na 3 dotychczasowe rocznice raz już się nie popisał.
"Pamięta! Pamięta! Wie, że to już niedługo." Serce Matce rosło. Już miało się tak, może i z tydzień cały, radować przebite strzałą Amora wśród wyimaginowanych treli ptaków, latających jednorożców, kwiatów, tęcz i słodkich, puchatych króliczków, gdy wtem nieoczekiwanie Ojciec dokończył myśl...
- bo do 11 grudnia muszę zapłacić ostatnią ratę za samochód.
Auć.

środa, 27 listopada 2013

Mea culpa, czyli jakie traumy Ty serwujesz swojemu dziecku?

Powracając wspomnieniami do czasów własnego dzieciństwa każdy z nas mógłby przypomnieć sobie nieszkodliwe z pozoru sytuacje, kiedy to na skraju furii, roznoszony przez frustrację i pełen poczucia niezrozumienia przez świat, pomyślał: "Ja nigdy nie zrobię tego mojemu dziecku!". Każdy.
Chodzi o jakieś zachowania, reakcje, powiedzonka własnych rodziców, które przed laty doprowadzały do szału.
Oczywiście były to momenty mniej lub bardziej poważne, większość zginęła w odmętach niepamięci. Niekiedy takie deklaracje na daleką przyszłość wykrzyczane były głośno, niekiedy wyszeptane po cichu, czasem zapisane w pamiętnikach na kluczyk.
Pytanie, co dalej? Czy rzeczywiście nie popełniamy błędów naszych rodziców? A może po latach nie uważamy ich już za błędy? Czy podejście naszych rodziców do kwestii rodzicielstwa, ich sposób bycia wobec nas i metody wychowawcze tak bardzo nas determinują, że podświadomie odtwarzamy ten sam model?
Matka na każdym kroku przypomina sobie o rzeczach, które w jej pamięci trafiły do szufladki "Nigdy nie będę robić tego mojemu dziecku!!!". Ale, choć matką jest dopiero od niespełna 20. miesięcy, czy nadal ma prawo je wszystkie tam trzymać? W wielu kwestiach nie miała po prostu jeszcze okazji się sprawdzić. Na przykład szachy. Tak, tak, szachy. Taka gra. Matka przez większość swojego dzieciństwa powtarzała sobie, że nigdy nie będzie namawiała swoich dzieci do grania - jak Dziadek będzie chciał to niech sam namawia i uczy, ale pod Matki nadzorem, żeby miała pewność, że do wnuków ma więcej cierpliwości. Bo z gry w szachy to Matka najlepiej zapamiętała, że po prawie każdym ruchu słyszy się "Ale pomyśl trochę" albo "Zastanów się, dziecko". A to wszystko przez to, że Matki Ojciec, zapalony szachista, widział w swojej jedynej córeczce małego geniusza szachowego. W weekendy często jeździł na jakieś turnieje szachowe. I gdy Matka Matki akurat pracowała i nie było małej Matki z kim zostawić to zabierał ją ze sobą. Mała Matka nie umiała jeszcze mówić, ale szybko stała się atrakcją takich "imprez", gdy okazało się, że po jakiejś rozegranej partii, przez nikogo nie pilnowana, wdrapała się na krzesło, usiadła przy opuszczonym stoliku i prawidłowo zaczęła ustawiać figury na szachownicy, każdą na właściwym dla niej miejscu. Czarne, białe. Wieża, skoczek, goniec itd. No cóż, lata ćwiczeń, godzin spędzonych nad szachownicą, łez i kłótni z Ojcem o to, że Matce się już nie chce, bo ciągle przegrywa (bo rzecz jasna nie dawał Ojciec Matki wygrywać jej od czasu do czasu na zachętę, myśleć sama miała) i chyba tylko to z gry królów Matce zostało, że potrafi jedynie prawidłowo ustawić figury, a może już nawet i to nie. Gwoli wyjaśnienia, Matka nie była przymuszana siłą czy groźbą, po prostu czuła się w obowiązku spełniać ojcowskie oczekiwania. Wbrew sobie. I postanowiła już wtedy, mając kilka lat, że przed własnym dzieckiem nie będzie stawiała wygórowanych oczekiwań, których ono nie będzie w stanie ani przeskoczyć ani obejść a w obowiązku będzie się czuło im podołać. Matka z własnym Ojcem w końcu kłócili się i obrażali na siebie już za każdym razem, gdy ze sobą grali, więc ta wątpliwa rozrywka jakoś sama przestała się pojawiać w ich wspólnie spędzanym czasie. Ale wygórowane ambicje i tak zostały. Bo według swojego Ojca Matka powinna być najlepsza we wszystkim co robi. I tak, już w dzieciństwie, Matka postanowiła, że jej dzieci mają być najlepsze DLA NIEJ. Dla świata mogą być zupełnie przeciętne. A co tak wkurzało Matkę w tych oczekiwaniach jej rodziców (bo i Matce Matki się to udzielało)? Otóż Matka w podstawówce była bardzo dobrą uczennicą, taki typ co to w sumie nic nie musi robić a świadectwo z paskiem zawsze ma. Co i rusz przynosiła jakieś dobre oceny, ale z czasem niepytana nawet się nimi już nie chwaliła. Czemu? Bo rozmowa wyglądała tak:
"- Dostała 4 plus. - A nie mogła być 5?",
"- Dostałam 5 minus. - A za co ten minus?",
"- Dostałam 5 plus. - A 6-tek nie dawali?",
"- Dostałam 6. - A dużo było tych 6-tek? albo - A kto jeszcze dostał?".
Matka w sumie nie ma o to żalu do rodziców, już nie raz w żartach im to wygarnęła, chcieli dobrze, tylko tak im jakoś to niezgrabnie wychodziło, wiedzieli, że zwykła piątka to żaden wyczyn dla ich córki i zawsze starali się ustalić hierarchię tej oceny na tle reszty klasy, jednak frustrujące było to strasznie. Wreszcie Matka mówiła w domu "dostałam piątkę z plusem" i już odwrócona przedrzeźniała z głupią miną rodzica: "a szóstek nie dawali?". I dlatego, gdy przyjdzie pora, wracającego ze szkoły Syna nie zamierza Matka zamęczać tego typu pytaniami. Ugryzie się w język nim zapyta za co ten minus przy szóstce. Bo wiadomo, że niżej nie zejdzie, inaczej być nie może, przecież to takie mądre dziecko, można oczekiwać, że pewien poziom zapewne utrzyma, wystarczy, że trochę pomyśli.
Żarty żartami. Łatwo powiedzieć.
A jak będzie to zobaczymy.
Bo już dwukrotnie złapała się Matka na tym, że obiecanki cacanki a i tak serwuje Pierworodnemu to czego sama w dzieciństwie tak nie znosiła.
I pisze Matka o tym, by się pokajać. Bo wstyd jej. I zawsze gdy się łapie na tym, że znów to zrobiła to wstyd jej jeszcze bardziej. I ma nadzieję, że jak napisze to łatwiej będzie pamiętać by w ostatniej chwili, by w godzinie zero odpuścić, milczeć, rękę do kieszeni włożyć.

Sprawa pierwsza. "A co było do jedzenia?" - jest to najbardziej znienawidzone pytanie, które Matka usłyszała od swej Matki jakieś 1294 razy. Zawsze, gdy jako dziecko wracała Matka z jakichś wakacji, ferii czy weekendu poza domem było to jedno z pierwszych pytań jakie słyszała. Zwykle drugie w kolejności.
- Jak było?
- Fajnie.
- A co było do jedzenia?
Grrr. Po kilkutygodniowej wakacyjnej nieobecności Matka musiała przeprowadzać kulinarny rachunek sumienia i jak na spowiedzi recytować jadłospis dzień po dniu. Z dokładnością do przystawki podanej do obiadu. Gdy jako nastolatka zaczęła się już przeciwko temu buntować, Matce Matki udawało się powstrzymać na tyle, by pytanie padło dopiero jako piąte czy szóste i jeszcze niby tak od niechcenia, mimochodem - wyobraźcie to sobie, odrobinę wyższy ton niż zwykle, sztuczny luz i "A do jedzenia to co tam było?" - ale za każdym razem widać było ile ją to kosztuje, jak musi się nagimnastykować, aby na siłę wymyślać niepotrzebne pytania tylko po to, by jakoś opóźnić zadanie tego najważniejszego. Czasem już po 3. takim wymuszonym pytaniu, traciła Matka cierpliwość i zrezygnowana przyspieszała sprawę: "- Dobra, pytaj". "- A co było do jedzenia?" - słyszała od razu. (W tym miejscu, tak na marginesie, zastrzega Matka, że żadnych zaburzeń w kwestii odżywiania w jej rodzinie nie zanotowano.)
I co teraz robi Matka swemu Synowi Pierworodnemu? Rzecz jasna pyta co jadł, gdy był poza domem. Na razie niewiele było takich sytuacji, kiedy wyjeżdżał gdzieś tylko z Ojcem, na palcach można je policzyć. Ale już po powrocie z pierwszego takiego wypadu Matka zapytała zupełnie nieświadoma co czyni: "A co jadł?". I dopiero kiedy zdanie to zostało już wypowiedziane usłyszała w nim własną Matkę. Obiecała więc sobie, że był to pierwszy i ostatni raz.
Oczywiście pyta za każdym razem.

Sprawa druga. Zgroza. Tego dopiero Matka się wstydzi. Ale zrobiła to i to nawet kilka razy. Boszzzz, jak sama nienawidziła tego w dzieciństwie. Była jednak wtedy za mała i zbyt grzeczna by się sprzeciwić, by tupnąć nogą i powiedzieć "Powaliło cię?". Jedyne co robiła jako kilkulatka to krzywiła się niemiłosiernie. I właśnie to samo skrzywienie na twarzy Pierworodnego zobaczyła, gdy powtórzyła błąd własnego Ojca. I zrozumiała w ten sposób, że właśnie w tym momencie go powiela. Znacie to? Macie tak? Widzicie coś przyklejonego do buzi dziecka. Okruszek, coś z obiadu, kawałek zaschniętego ciastka. Pocieracie. Nie schodzi. Nie chce się iść do łazienki by to umyć, może akurat nie ma takiej możliwości z powodu przebywania poza domem. I wtedy robisz to. Ślinisz palec albo brzeg chusteczki i zabierasz się za usunięcie drażniącej plamki, przyschniętego jedzenia czy czegokolwiek co ma akurat na twarzy. Obrzydlistwo. Matka sama przecież pamięta widok tej pomiętej ojcowskiej chusteczki (wtedy jeszcze jednorazowe chusteczki higieniczne nie były w powszechnym użyciu), zbliżającej się najpierw do ust, między ojcowską brodę a wąsy, a następnie, jakby w zwolnionym tempie, kierującej się ku jej twarzy, docierającej do policzka i tym wilgotnym skrawkiem materiału tarcie zabrudzonego miejsca. Krzywienie się Matki. Stój prosto! No już, może być. I znów idą dalej za rękę. Mała Matka podbiega, bo nigdy nie nadąża za długimi i sprężystymi krokami własnego Ojca.
Jak mogła? Jak mogła, pamiętając to wszystko, obciążyć tym samym swego Syna Pierworodnego? Czy wybaczy jej? Czy zrobi to samo swoim dzieciom?
Ile jeszcze własnych traum i nieszczęść swojego dzieciństwa przeniesie Matka na swoje dziecko?

Ale żeby nie było...
Dzieciństwo Matki to nie spis błędów i wypaczeń. Znacznie więcej jest tych rzeczy, które koniecznie chce powtórzyć by tworzyć piękne wspomnienia w pamięci Syna Pierworodnego.
Jak choćby czytanie książek na dobranoc. Ze szczególnym namaszczeniem traktując "Kubusia Puchatka". Wspólne granie w karty, gry planszowe i układanie puzzli. Matka pamięta, że uwielbiała grać z rodzicami w Eurobiznes, chociaż była tak mała, że kompletnie nie kumała o co w tym chodzi. A już jako 10-latka, a może i wcześniej, jak zawodowiec rypała w tysiąca - oczywiście nauczyli ją rodzice, którym brakowało trzeciego do gry. Niedzielna jajecznica na śniadanie jedzona razem w łóżku. Kiedyś przy "Teleranku", ciekawe przy czym będzie ją jadać z Pierworodnym. Spontaniczne zatrzymywanie się w podróży by zwiedzić jakiś zamek, wieżę czy kościół, przez to nie zawsze docieranie do obranego celu, bo po drodze było zbyt fajnie aby się spieszyć. Rodzinnego jeżdżenia na stopa pewnie nie powtórzą, czasy nie te. Wspólnego szycia ubranek dla lalek też pewnie z Synem nie będzie, w sumie dobrze bo Matka jest noga z krawiectwa (ale ile osób może się pochwalić, że najładniejszą suknię wieczorową dla lalki Barbie, suknię rodem z "Dynastii", uszył tata i to na maszynie? A Matka może).

Czy tym wszystkim uda się odkupić Matce swe winy i drobne traumy wywołane we własnym Synu, których pewnie, mimo najszczerszych starań, nie uniknie? Jej rodzicom się udało. Ale czy w dzisiejszych czasach "Kubuś Puchatek" i jajecznica wystarczą? Czy już odkładać na psychoterapeutę?

niedziela, 24 listopada 2013

Katarsis

"Ja chromolę taką robotę!" - pomyślała Matka o wpół do drugiej nad ranem, tuląc i próbując na nowo położyć spać Syna Pierworodnego. No jasny gwint! Przez dwa dni marudził, gdy miał się ubrać na spacer. Pierwszego dnia Matka skapitulowała po 20 minutach prób założenia mu butów. Drugiego postanowiła gada przetrzymać i w związku z tym przejście od stanu piżama i pełny pampers do stanu sucha pielucha i kompletne oporządzenie na spacer zajęło blisko 2 godziny. Potem jeszcze, nie bez stawiania oporu, mozolne umieszczenie delikwenta w wózku. Spacer, na którym co i rusz jojczył i stękał, że coś mu się nie podoba. A na koniec zasnął w drodze powrotnej i to snem tak kamiennym, że trzeba było prosić sąsiadkę o pomoc przy wniesieniu wózka, w domu Matka bez problemu mogła go na śpiocha rozebrać... ale gdy tylko zaczęła przenosić do łóżeczka szeroko otworzył okrągłe jak spodki oczy i przez kolejne 45 minut wszelkich prób usypiania już ich nie zamknął. I to wszystko po to, by wieczorem okazało się, że dostał kataru. I by w nocy okazało się, że to nie cichutkie podciąganie noskiem tylko taki porządny KATAR, ŻE JA PIERDZIELĘ i że spać przez niego się nie da. Syn spać nie może, bo nie może oddychać, a frida do odciągania glutów to dla niego ZŁOOO w czystej postaci, zatem o żadnym oczyszczeniu mowy nie ma, więc w sumie to wychodzi z tego wszystkiego impas i nie wiadomo co robić. Matka spać nie może, bo Syn nie może, bo Syna trzeba tulić, tłumaczyć, uspokajać. A ostatecznie zabrać znów do siebie do łóżka.

Nawet Matka nie zdążyła się pochwalić, że już w nocy Syna nie karmi. Że się zawzięła i oduczyła. Obiektywnie na sprawę patrząc to nie jest pewna czy to taki znów sukces i czy dobrze sobie poradziła, bo w efekcie tego nocnego niekarmienia wstaje rano jeszcze bardziej zmęczona niż po zwyczajowych dwóch karmieniach. Pierworodny budzi się w nocy tylko raz i po kilku minutach bezskutecznego nakłaniania go do dalszego przebywania w swoim łóżeczku po prostu ląduje w łóżku Matki i Ojca. No nie ma Matka w nocy za grosz stanowczości w sobie, nie ma. 5 minut płaczu jest w stanie znieść, 10 ewentualnie też, czasem może i 15. Potem już daje za wygraną i w kilka sekund zasypia razem z Synem wtulonym w jej objęcia. Samo zaśnięcie nie jest problemem. Gorzej jest potem.
Łóżko Matki i Ojca jest słusznych rozmiarów. Szerokie na metr siedemdziesiąt. Podczas gdy pokój szeroki jest na metr osiemdziesiąt, więc właściwie sięga ono od ściany do ściany. Gdy śpią w nim Matka i Ojciec miejsca jest aż nadto. Gdy dochodzi w środek Syn, nagle okazuje się, że każde z nich zajmuje jakieś 10 cm wzdłuż swojej ściany, zaś całe pozostające między nimi metr pięćdziesiąt jakimś cudem zajmuje Pierworodny - sam mierzący około 90 centymetrów.
Ale wreszcie, po całej serii takich nocy, kiedy na przykład Matka budziła się skopana gdzieś w nogach łóżka, podczas gdy Syn spał w najlepsze rozwalony na jej poduszce, przyszedł TEN moment - Pierworodny zasnął i obudził się w swoim łóżeczku. W dodatku spał do 9 rano. Niosło to nadzieję na przyszłość. Miał to być moment, TEN moment, od którego będzie już przesypiał noce.

Ale nieeee. Ale kolejnej nocy musiał pojawić się ten cholerny katar. I psu na budę wszystko. I Matka nawet nie chce mówić o swoich przypuszczeniach. Woli zwalić winę na ten pieprzony, nikomu niepotrzebny spacer, który w założeniu miał być przecież spacerem dla zdrowia, żeby w domu się wciąż nie kisić, żeby się hartować i nie chorować. Nie, Matka nawet nie chce myśleć, że mogła coś wykrakać i nie powie, że wszystkie znaki na niebie i ziemi podpowiadają jej, że może to być jeden z objawów wyrzynania się piąt... Nie, nie napisze tego. Bo jeszcze słowo ciałem się stanie i zamieszka między nami. Matka nie jest jeszcze gotowa na kolejny etap ząbkowa... Nie, nie napisze tego.

czwartek, 21 listopada 2013

O to, że nawet Matka czasem rzuca mięsem

Matka nie miała na wczoraj ambitnych planów. Nie chciała wynaleźć szczepionki na AIDS czy leku na raka. Nie miała zamiaru przerobić 3 lekcji z chińskiego, nauczyć się szydełkować, poczytać Kierkegaarda ani nawet rozwiązać krzyżówki - jolki.
Ot, zaplanowała jedynie, że umyje lodówkę i ciasto upiecze. Niewiele jak na cały dzień siedzenia z dzieckiem w domu. Nic ambitnego. Umyć lodówkę i upiec ciasto. Tylko.
Ale już koło południa było wiadomo, że nic z tego. Owszem, ciasto upiekła. Tytuł przepisu brzmi: "najprostsze ciasto czekoladowe". Fakt faktem, że fantazja Matce jeszcze podpowiedziała, by przełożyć je budyniem. Jednak, mimo to, przygotowywanie czegoś, co nazywa się "najprostszym ciastem czekoladowym" przez 6 godzin to lekka przesada. Ile by tego dnia trwało upieczenie "średnio trudnego ciasta czekoladowego"? Na lodówkę nie starczyło czasu.

Cały dzień Matka marzyła by jak najszybciej dobiegł on końca. Dzień, w którym w ostatniej chwili ugryziesz się w język przed powiedzeniem do własnego dziecka "spier#$%^&" powinien jak najszybciej się skończyć. Ale ten dzień wlókł się w nieskończoność. Ten dzień był dłuższy niż tydzień spędzony na bezludnej wyspie w towarzystwie zespołu Ich Troje, z wszystkimi ich wokalistkami i żonami naraz.

Pierworodny, wbrew wszelkiej logice, wbrew własnym potrzebom fizjologicznym, wbrew potrzebom emocjonalnym Matki, postanowił udowodnić, że sen jest dla mięczaków i on drzemki w ciągu dnia nie potrzebuje. W związku z tym powiedzieć, że był nie do wytrzymania to nic nie powiedzieć. Powiedzieć, że był marudny to jakby nazwać huragan Katrinę lekkim zefirkiem. Powiedzieć, że Matka była na skraju psychicznego załamania to jakby nazwać Kubę Rozpruwacza drobnym rzezimieszkiem.

O co może przez cały dzień marudzić, jęczeć a przede wszystkim ryczeć zmęczone dziecko, które za nic w świecie nie chce iść spać? Uwaga, wszystkie odpowiedzi są prawidłowe. Jeżeli kogokolwiek choć odrobinę zmęczy samo czytanie, niech pomyśli, że Matka miała wczoraj jakieś 5000 razy gorzej. A zatem, o co może płakać dziecko?
- O to, że chce am z tego konkretnego garnka (ciul, że Matka zdążyła już garnek opróżnić i stoi na kuchence pusty).
- O to, że leci "Świnka Peppa" a ma lecieć "Ciekawski George".
- O to, że leci "Franklin" a ma lecieć "Ciekawski George".
- O to, że leci cokolwiek a ma lecieć "Ciekawski George".
- O to, że skończył się teledysk do piosenki "Bałkanica" akurat, gdy on się roztańczył.
- O to, że na żadnym kanale muzycznym nie puszczają w kółko "La la la" Naughty Boy.
- O to, że chce orzechy, na które ma alergię.
- O to, że już nie chce bawić się na dywanie.
- O to, że Matka zwija dywan.
- O to, że chce obiad.
- O to, że Matka chce ten obiad ugotować.
- O to, że Matka jeszcze nie nałożyła.
- O to, że Matka nałożyła, ale jeszcze nie podała, bo gorące.
- O to, że Matka podała, ale w niewłaściwych proporcjach (bo rybę to mogła sobie darować, ziemniaków o połowę mniej, a w to miejsce buraczki, odrobinę buraczków i jeszcze trochę buraczków).
- O to, że Matka ma dołożyć buraczków.
- O to, że Matka nałożyła na widelec buraczki, ale z miseczki, a miała ze słoika.
- O to, że na widelcu wśród buraczków był kawałeczek ryby (w tym momencie całością splunął w Matkę a dopiero potem się rozryczał).
- O to, że trzeba zmienić pieluchę.
- O to, że trzeba się ubrać.
- O to, że skończyło się winogrono.
- O to, że w zamian jabłko.
- O to, że Matka próbuje przeczytać mu książkę a zamiast tego ma biegać wciąż do półki w sypialni, przynosić dwie nowe książki i zabierać dwie, które przyniosła przed chwilą - i tak w kółko.
- O to, że Matka nie pozwala stać na krześle.
- O to, że Matka nie pozwala niszczyć książek.
- O to, że Matka nie pozwala ruszać dekodera od kablówki.
- O to, że Matka nie pozwala bawić się swoim laptopem.
- O to, że na laptopie nudne literki zamiast "Ciekawskiego George'a".
- O to, że jak się otworzy dopiero co wyłączony piekarnik to bucha z niego ciepłem.
- O to, że chce ciasta, które Matka dopiero wyjęła z piekarnika.
- O to, że coś chce, ale Matka za nic nie może dociec co to ma być.

Od rana tak mniej więcej do godziny 16:30 Matka przejawiała nadspodziewany spokój i uruchamiała wszelkie pokłady cierpliwości. Potem zaczęło do niej docierać, że Pierworodnemu wszystko jedno jak ona się zachowuje, nieważne czy próbuje utulić, uspokoić, ignoruje czy krzyczy. Każda reakcja Matki była przez Syna olewana. W związku z tym Matka zaczęła się załamywać, tracąc wszelką nadzieję na odmianę i odmierzając czas do powrotu Ojca Pierworodnego. A gdy już Ojciec wreszcie wrócił to uszły z niej wszelkie złe emocje i nie popisała się, oj nie popisała.
Przyniósł Ojciec Synowi wypasionego pluszaka. Wyciągnął go, jak przystało na wypasioną niespodziankę, spod kurtki i dał Pierworodnemu. Pierworodny przybiegł z nim do Matki, by pochwalić się i pobiec dalej w poszukiwaniu swojego "starego" pieska.
- Niezła nagroda za ten chu...y dzień - powiedziała głośno rzucając maskotką w kanapę. A chciała tylko pomyśleć. Choć z zasady nie klnie przy dziecku. Słowa na "ch" nie znosi. I w ogóle nie wie, co jej strzeliło do łba.

Tytuł "Matki Roku" jest już poza zasięgiem.
Za to dziś... nie wiadomo czy Pierworodny chce wynagrodzić jej wczorajszy koszmar czy wpędzić ją w jeszcze większe poczucie winy, za to że tak dała się sprowokować. Przespał całą noc!!! Spał do 9:00. Prawie. Rano zrobił siku do nocnika (a od jakiegoś czasu już mu się to nie zdarzało). Różowe siku. Teoretycznie to jak puszczanie tęczowych bąków. W praktyce, nadmiar buraczków do obiadu. I w ogóle wszystko idzie świetnie. Właśnie ucina sobie popołudniową drzemkę. A marudził dzisiaj tylko dwa razy. Raz o to, że nie chce włożyć butów. "W takim razie nie idziemy na spacer." - Mogła powiedzieć Matka, udając, że to taki zabieg wychowawczy a nie jej lenistwo i niechęć na samą myśl o wtapianiu się w listopadową rzeczywistość osiedla. Drugi raz płakał o to, że nie dostał dokładki ciasta. Co w sumie można odczytać jako komplement i że był sens je piec.
Matka zaciska kciuki, krzyżuje palce, pluje za lewe ramię. Jest gotowa nawet czary odprawiać. Byle ten nastrój w domu się utrzymał.

wtorek, 19 listopada 2013

Uff. Świat nie zszedł tak całkiem na psy

- I co? Napisałaś o tym balonie? - zapytał wczoraj przy obiedzie Ojciec Pierworodnego.
- Pewnie, że napisałam.
- Jakieś komentarze są? Z kim się zgadzają, z Tobą czy ze mną?
- Na razie tylko Gośka pisała i popiera Ciebie.
- Ha! - zakrzyknął z satysfakcją.
- Musiałabym jej w ogóle nie znać żeby pomyśleć, że mogłoby być inaczej. Ale na Fejsie ktoś pisał i jest po mojej stronie. Więc 1:1. Zresztą czekaj, kilka godzin nie sprawdzałam, może ktoś coś pisał. - Matka wyjęła telefon i szybko zajrzała w komentarze. - Oo! są nowe. Ha! już jest 5:1 dla mnie. Widzisz, ludzie są po mojej stronie! - Tym razem to przez Matkę przemawiała satysfakcja.
- Ale jak w ogóle można być w tej sytuacji po Twojej stronie? - szczerze oburzył się Ojciec, wręcz zdenerwował.
- Najpierw przeczytaj co i jak napisałam a dopiero potem zastanawiaj się czy można być tu po mojej stronie.
- Racja - przyznał słuszność w tej kwestii Matce, ale i tak w szerszym kontekście wiedział swoje.

Wieczorem Matka krzątała się po kuchni, Ojciec zaś bawił się z Synem. Konkretnie bawili się resorakami na dywanie. Z ostatniej wizyty w Ikei, kilka tygodni temu, Pierworodny wrócił bogatszy o swojego ukochanego pieska przytulankę i dywanik do zabawy - taki z obrazkiem ulic, znaków drogowych, toru wyścigowego itp. Nad tym dywanem to Matka z Ojcem kilka miesięcy się zastanawiali, kupić czy nie kupić, tani, ale czy potrzebny czy tylko kolejny zbędny grat? Bo w sumie to wiocha i paździerz, bezguście, takie spełnienie marzeń dziecka z PRL-u. Ale że Matka z Ojcem niewątpliwie dziećmi z PRL-u są to jednak się skusili. I, mimo wszystko trochę ku ich zaskoczeniu, dywan okazał się strzałem w dziesiątkę. Pierworodny na nim czyta książki z Matką, układa klocki z Babcią, jeździ samochodami z Ojcem i oczywiście sam wymyśla mnóstwo innych zabaw, codziennie pokazuje aby mu dywan rozłożyć, pomaga go zwijać i rozwijać. A wszyscy wokół cieszą się, że nie tłucze już tymi swoimi klamotami po panelach. I jeszcze Babci dodatkowo ulżyło, że już nie jest zmuszona rozpaczać nad tym, że dziecko musi siedzieć na takiej "zimnej" podłodze.
Zatem Ojciec z Pierworodnym bawili się resorakami. Matka, zajęta przygotowywaniem kolacji, słyszy jak Ojciec przepytuje Syna:
- Synuś, a tu na rondzie to kto ma pierwszeństwo?
Matka tylko zerknęła kątem oka chcąc Pierworodnemu "podpowiedzieć" prawidłową odpowiedź. Jak się okazało źle podpowiedziała, bo przepytywany zdążył zakosić autobus, który był rozwiązaniem i już bawił się nim po swojemu lekceważąc quiz Ojca. Mimo to Ojciec wytknął Matce błąd a Syna pochwalił za prawidłowy wybór. W związku z tym i Matka zmieniła swoją odpowiedź:
- A pewnie! Przecież MÓJ PTYŚ ma zawsze pierwszeństwo ;-)
Woda na młyn dla Ojca, który przepisy ruchu drogowego traktuje wręcz z nabożnością i tępi każdy przejaw ignorancji w tej kwestii. Nawet w zabawie nie ma żartów z tego kto ma pierwszeństwo na rondzie. Tym razem skończyło się jedynie na pełnym dezaprobaty spojrzeniu w stronę Matki. Ten karcący wzrok mówił wszystko, co Ojciec miał na myśli. Po chwili tylko dodał:
- To sobie opisz na blogu! I zobaczymy kto będzie miał większe poparcie.

I wyszło szydło z worka. Na jaw wyszło, że nie może Ojciec pogodzić się z wyraźnym brakiem aprobaty dla jego realistycznego spojrzenia na świat. Zaskoczyło go, że jednak tyle osób Matkę rozumie w tej żałości za balonem, spodziewał się raczej, że przynajmniej co druga osoba każe jej się w głowę stuknąć i przyzna mu rację.
Za to Matka wiarę odzyskała. Wiarę w ludzi. I w świat. Bo jednak są tacy, którzy myślą jak ona. Czyli nie wszystkich trzeba się bać. Przygnębienie wyraźnie osłabło, już tak nie lamentuje. Nie tylko Matka ufa. Uff...
A niech komuś bokiem wyjdzie ten balon!
Wiadomo, że balon w tym wszystkim był tylko symbolem. Że nie o darmowy gadżet się Matce rozchodziło. Tylko o wtargnięcie na prywatną przestrzeń, o wyciągnięcie obcej ręki po coś, co akurat do Syna należało, o chwilę beztroskiej nieuwagi Matki, która wystarczyła by Zło, choć w tak drobnym przejawie, zagrabiło całą przyjemność rodzinnie spędzanego dnia, o zasianie niepokoju w Matce.
A do tego jeszcze trudno uwolnić się od skojarzenia balonika z pojęciem niewinności, beztroski dzieciństwa, swobody dziecięcych zabaw... Może od czasu swojego dzieciństwa za dużo już razy Matka "Kubusia Puchatka" czytała?
I czy nie dziwnym zbiegiem okoliczności jest to, że właśnie balonik umieściła swego czasu Matka Wyluzuj! w swoim nagłówku?