środa, 18 grudnia 2013

Nie potrzebujemy dywanów, nie chcemy zmieniać religii

Ostatnio umieszczenie takiego lub podobnego napisu na drzwiach rozważają Matka z Ojcem Pierworodnego.
Zamiast świątecznego wieńca.
No bo ileż można? Jak w to zakichane Halloween zaczął dzwonić dzwonek (a wyjątkowo głośny i drażniący mają dzwonek) tak do teraz, prawie codziennie, nawet po kilka razy, ktoś przychodzi i sprzedaje, prosi, żebrze, informuje, śpiewa, rysuje, zbiera, proponuje...

dzyń! dzyń!
- Cukierek albo psikus!
- O jak ładnie poprzebierani. Czekajcie.
Cholera, że niby dzisiaj jakiś halołin? A w domu żadnych słodyczy.
- Macie po bananie. Na zdrowie.
- Dziękujemy.
trzask

dzyń!
- Cukierek albo psikus!
- Musicie podzielić się pomarańczą. Nic więcej nie mam.
- Dziękujemy.
trzask

dzyń!
- Cukierek albo psikus!
- Przykro mi, ci przed Wami już nas ogołocili.
trzask
Kuźwa, nawet im się przebrać nie chciało.
Godzinę później okazuje się, że klatka schodowa usyfiona papierem toaletowym. Taki psikus.

dzyń!
- Dzień dobry. Sprzedajemy dywany. Oryginalne, z wełny...
- Nie, dziękuję.
trzask.

dzyń! dzyń! dzyń!
- Dzieńdobry. Może ziemniakicebulęburaki Panisobieżyczy? Workipo20kilo...
- Niedziękuję.
trzask.

dzyń!
- Jajka?
- Nie.
trzask

dzyń!
- Witam.... Przychodzimy... do... Państwa... ponieważ... chcielibyśmy... jeżeli... wyrażą... Państwo... taką... chęć... porozmawiać... o tym... co... napisano... w... Biblii... Czy... zechciałaby... Pani... poświęcić...
- Nie... dziękuję...
trzask.

dzyń!
- Dzisiaj w Betlejem, dzisiaj w Betlejem, wes...
- Nie, dziękuję.
trzask

dzyń!
- Dzień dobry! Może kalendarz z kominiarzem?
- Nie, dziękuję.
- Na 2014 rok.
- Nie, dziękuję.
- Kalendarz od kominiarza na szczęście.
- Nie, dziękuję.
- Na pewno się przyda.
- Dziękuję, nie potrzebuję.
trzask

dzyń!
- Dzień dobry. Jestem absolwentką Akademii Sztuk Pięknych i sprzedaję takie PIĘKNE obrazki rysowane ołówkiem. Proszę zobaczyć, może coś Pani się spodoba. O, tu taki widoczek. A tu piesek.
- Bardzo ładne, ale...
- Ten, BARDZO PIĘKNY, z głowy rysowany, dzieci na sianie. A tu mam takie ładne kotki. I jeszcze taki widoczek.
- Ale..
- Może Pani coś wybierze, proszę sobie zobaczyć, takie koniki na przykład. PIĘKNE.
- Naprawdę dziękuję.
- I jeszcze proszę zobaczyć taki widoczek.
- Nie, dziękuję.
trzask

dzyń!
- Ciiiicha noc, święęęęta....
- Nie, dziękuję.
trzask

dzyń!
- Dzień dobry. Spokojnie, niczego nie sprzedajemy. Jesteśmy z organizacji WWF.
Ale to już znacie.

dzyń!
- Kurwa, co znowu?!? O... dzień dobry...
- Dzień dobry. Polecony do męża.
- Aha, dziękuję. Tu podpisać?
- Tak, dziękuję, miłego dnia.
- Wzajemnie. (Może nie słyszał?)

dzyń! dzyń! dzyń! dzyń! dzyń!
- DZIEŃ DOBRY!!!! OPŁATEK DLA PAŃSTWA NA ŚWIĘTA?!!!!
- Dziecko mi Pan właśnie obudził.
- o przepraszam. opłatek?
- Nie, dziękuję.
trzask!

dzyń!
- Witam Panią bardzo serdecznie. Reprezentuję fundację "Biednych i chorych ludzi, którzy mają gorzej niż Ty". Oto mój identyfikator. Co roku przychodzę do Państwa i oferuję prace osób zrzeszonych w naszej fundacji...
I nim się Matka spostrzega już klęczy przed nią, kocyk na jej wycieraczce rozwija, a na tym kocyku w 10 sekund pojawia się kilkadziesiąt gipsowych figurek, a co jedna to brzydsza.
-... dzięki sprzedaży tych prac możemy sfinansować coś tam i coś tam dla iluś tam osób. Działamy od roku... przy ulicy.... zajmujemy się...
- Dobra, Pan da tego niebieskiego. Ile?
- 10 zł.
- Chwileczkę, muszę iść po portfel.
Ja pierdzielę, na głowę upadłam? 10 zł za tę szkaradę? Anioł w kolorze smerfa?
- Proszę.
- A może jeszcze Pani sobie coś wybierze?
- Nie, nie, już mi wystarczy. Dziękuję.
- Taki kwiatek do powieszenia?
- Naprawdę aniołek mi w zupełności wystarczy. Dziękuję.
trzask

dzyń!
- Dzień dobry. Proszę się nie obawiać, nie chcę żadnych pieniędzy. Po prostu idę Skądś tam i muszę jeszcze dziś dotrzeć Gdzieś tam i mam taki problem, że nogi mi przemokły. Czy mogłaby mi Pani dać jakieś skarpetki męża. Zwykłe. Bawełniane najlepiej.
- Cha cha cha cha cha
trzask
- Cha cha cha cha cha


Ojciec już nie pozwala otwierać. Co i tak nie zapewnia braku frustracji u domowników. I tak wczoraj akurat pojawili się pierwsi sensowni kolędnicy. Od 10. piętra było ich słychać jak schodzą na dół. Słychać było, że dorośli grają na żywych instrumentach a kilkoro małych dzieci z radością wyśpiewuje kolędy, uroczo myląc co jakiś czas słowa. Żadna tam niemrawo wydukana pierwsza zwrotka. Na każdym piętrze inna kolęda i to zaśpiewana od początku do końca. A Ojciec się zawziął, żeby nie otwierać. Matka prosiła.
- Ej no weź, fajni są na pewno. Może poprzebierani.
- Nie otwieraj.
- Młodemu pokażemy prawdziwych kolędników.
- Nie.
- Ale zobacz jak już tańczy pod drzwiami do "Pójdźmy wszyscy do stajenki".
- Nie otwieraj.
- Ty to aspołeczny jesteś!
- Jaki? - oburzył się szczerze - To Ty ostatnio masz ciągoty do zwierząt! - No cóż, wciąż nie może Matce wybaczyć, że w jednym z komentarzy pod postem o rysiach przyznała, że ekolog był przystojny. W związku z tym temat rysiów wciąż jeszcze jest w domu wywlekany przy każdej nadarzającej się okazji.
Chwilę później.
- Czemu zmywarkę już włączyłeś?! Przecież tu jest jeszcze pełno naczyń!
- Ale już miejsca nie było.
- Na ten widelec nie było miejsca?! Czasami myślę, że Ty mi na złość układasz tak te naczynia!! Tyle razy już Ci przecież mówiłam żebyś...
- No i wybuchła. Trzeba było pozwolić jej otworzyć te drzwi - rzucił w przestrzeń najspokojniej jak tylko się dało reagując na niekontrolowany atak ze strony Matki, która zmywarkę lubi mieć załadowaną po swojemu ;-)

poniedziałek, 16 grudnia 2013

Miło było. Ale wszystko co dobre, w końcu idzie w pizdu

Nie było o czym pisać. Wszystko dobrze się układało. Istniała obawa, że blog zmarnieje.
Pomyślała Matka chwilę i stwierdziła: "OK, zaraz przecież będzie rocznica ślubu. Jeden dzień a na pewno tematów będzie co niemiara". Już widziała siebie z frustracją napierniczającą w klawiaturę, o tym, jak Ojciec, choć obiecywał i zapewniał, o rocznicy jednak zapomniał, Babcia w ostatniej chwili zadzwoniła, że coś jej wypadło albo autobus uciekł i sorry Batory albo dojechała na czas, ale Pierworodny nie chciał zasnąć, więc ostatecznie i tak z kina nici. A film, jeśli nawet po pokonaniu wszelkich przeciwności losu udało się obejrzeć, znowu okazał się gówniany.
Ale nieee.
Była rocznica.
Babcia dojechała. Syn zasnął bez żadnego problemu, niemal zaraz po tym, jak przyłożył główkę do poduszki, nawet bajka nie była potrzebna. Ojciec zapłacił ostatnią ratę za samochód dzień wcześniej i mimo to o rocznicy pamiętał. Do kina się nie spóźnili. 20 minut przed czasem byli! Popcorn był świeży*. Film świetny.
Nic po myśli matki-blogerki.
Za to wszystko po myśli Matki.
Miło było. Matka nawet wyszła z tego kina tak nakręcona, że chciała iść jeszcze w miasto, ale sobie odpuściła widząc desperację w oczach Ojca, którego męczyła już wtedy zaraza. Zresztą po analizie ewentualnych punktów clubingu bez żalu większego to uczyniła, bowiem dziwne jest miasto, w którym mieszkają - niby 100 tys. mieszkańców, ale o 23:30 w dzień powszedni z lokali czynny jest tylko jeden McDonald's, jak bum cyk cyk, nic więcej.
W trakcie dwudniowego pobytu Babcia Pierworodnym się zajęła, zatem Matka mogła się "relaksować" myjąc okna na święta, sprzątając zapomniane zakamarki i załatwiając 30 razy więcej spraw niż normalnie w obecności Syna. Mogła też sobie odpuścić zabawę samochodzikami i klockami LEGO (jupi!!!).
I jeszcze Ojciec zrobił coś niesamowicie romantycznego. Wzruszył tym Matkę. I pomyśleć jak nikłe pojęcie o romantyczności miała Matka 9 lat temu. Myślała, że jej szczytem było to jak tańczyli na ulicy do ballady Metallici, którą usłyszeli z czyjegoś okna, albo, że romantyczne były te stokrotki, które co rano dostawała. Phi.
Ojciec coraz bardziej chory, w pracy ma zapierdziel, od rana do wieczora wszystko ustawione co do kwadransa, sprawa za sprawą, spotkanie za spotkaniem. Matka Matki na spacerze z Wnukiem. Matka pojechała tramwajem przez pół miasta do hipermarketu po zakupy. Duże zakupy, w większości to zawartość paczek świątecznych dla pracowników Ojca. Wrócić miała taksówką. Pcha z mozołem wózek po markecie, akurat na dziale dziecięcym sprawdza czy może jakieś body nie są w promocji i nagle słyszy za sobą: "Ależ Pani jest piękna". Odwróciła się z uśmiechem, a co! trzeba znać swoją wartość, niby czemu miałoby to być akurat do tej pani kawałek dalej. Stoi uśmiechnięty Ojciec. W pracy wyskoczyło mu półgodzinne okienko, więc szybko przejechał to samo pół miasta, które wcześniej przejechała Matka i oświadczył, że nie mógł znieść wizji jak z tymi 30 kilogramami zakupów czeka Matka na taksówkę, których zawsze pod marketem brakuje. Pomógł dokończyć zakupy, wpakował je do samochodu i zawiózł Matkę do domu. A sam wrócił szybko do pracy.
Tak, właśnie to Matka uważa za romantyczne.
Że myśli o takich rzeczach nawet, gdy sam nie ma czasu kawy wypić i z gorączką jeździ po całym mieście załatwiając miliony spraw. Że rezygnuje z chwili oddechu na rzecz zakupów, których robić nienawidzi.
A wieczorem jeszcze kwiaty przyniósł, chociaż uzgadniali, że w tym roku kino wystarczy. Ale tym to akurat zreflektował się za Mikołajki ;-)
Miło było.
A potem Babcia wyjechała. Przestało być miło. Pierworodny zdziczał. Ojciec się pochorował na dobre. Matka nie wie w co ręce wsadzić. By zająć się czymś produktywnym i nie udusić własnego dziecka. Ale jak tylko próbuje coś zdziałać zaraz musi przerywać, aby zdjąć Syna z jakiegoś mebla, wyjąć mu z ręki nóż, zamknąć lodówkę, którą właśnie otworzył, złapać w ostatniej chwili coś, co na siebie zrzucił, przytulić po tym jak nie zdążyła złapać tego, co na siebie zrzucił itd.
Pierwszy dzień po wyjeździe Matki Matki śmiało można zaliczyć do jednego z najgorszych w historii macierzyństwa Matki Wyluzuj! A myślała Matka, że już żaden ryk Syna nie jest w stanie jej zaskoczyć. Trochę na własne życzenie Matka zgotowała sobie ten los. Mogła odpuścić. Ale się zawzięła. Przetrzymała każdy atak histerii na prośbę o posprzątanie zabawek, przetrzymała widok niszczycielskiej siły obracającej w niwecz cały porządek jaki wprowadziła podczas wizyty Babci, przetrzymała rzucanie jedzeniem i zabawkami, odpuściła, gdy nie chciał wyjść na spacer. Bawiła się tymi przeklętymi resorakami i klockami na dywanie, bo przecież Babci zawsze chce się z nim bawić, więc teraz Matce nie należy się żadna taryfa ulgowa. Ale gdy zobaczyła jak z premedytacją, mimo zakazów i tłumaczeń, wrzuca smoczek za kanapę, dwa dni po tym jak Matka przy okazji mycia okien odsuwając tę kanapę wyciągnęła zza niej 50 (tak, policzyła) przedmiotów najróżniejszego przeznaczenia oraz około pół kilograma jedzenia wszelakiego, pomyślała: "Ooo nie, mój drogi. Basta. Tę lekcję już sobie zapamiętasz". I zawzięła się Matka podwójnie. "Nie ma smoka. Wrzuciłeś za kanapę. Musisz poradzić sobie bez niego". To już 5 dni. I tylko jakieś 278 razy wypowiedziane "Nie ma smoka. Wrzuciłeś za kanapę". Znów zaczynało być trochę miło. Ale w międzyczasie Ojciec poszedł do lekarza (czyt. nie jest już ani trochę dobrze) i okazało się, że ma jednocześnie zapalenie gardła, zatok i oskrzeli. I wygląda na to, że Pierworodny tak sobie po prostu zrezygnował z drzemek w ciągu dnia. Ot, było 3 godziny spokoju - nie ma.
A dziś wypadła z dawien dawna wyczekiwana wizyta u alergologa, u świetnej pani doktor, którą Matka ostatnio pokochała tak, jak tylko matka może pokochać pediatrę, która to pani doktor miała zrobić Pierworodnemu nowe testy. Jednak od wczoraj katar leje się dziecku z nosa strumieniami, od rana gorączka, testy znów przełożone na styczeń. Kolejne święta bez żadnych frykasów z dodatkiem mleka czy jajka. Podejrzane wydawało się to, że przed wizytą u lekarza Syn nie ma żadnych tradycyjnych obrażeń na ciele, mimo iż odpuszczono mu owijanie w folię bąbelkową w celach profilaktycznych. No to na dwie godziny przed wyjazdem, osłabiony chorobą, grzecznie sprzątając zabawki z podłogi, trzepnął twarzą w posadzkę. I tak, przypadkiem, Matka odkryła, że na krwawiącą wargę, skołatane nerwy i nieszczęście w oczach pomagają ogórki kiszone. Nic innego. W ilości hurtowej. Ileż to dziecko potrafi zjeść ogórków, niezależnie od ich postaci. W dodatku pani doktor orzekła zapalenie gardła, rzecz jasna przepisała jeden, drugi, trzeci lek. Jakby mało Syn i Matka przeżywali codziennie koszmaru z powodu opróżniania tego zasmarkanego nosa. 3 lekarstwa a każde 3 razy dziennie. I nie razem. Tylko w odstępach co pół godziny. Czaicie to? A za każdym razem płacz, rozpacz czarna, kompletny brak współpracy i w końcu przemoc z każdej strony.
Ale w kinie to było naprawdę miło.


* pisząc ten tekst Matka właśnie, po 6 dniach, dojada popcorn z kina, o dziwo zjadliwy. Ale końca jeszcze nie widać. Ojciec się uparł na opakowanie "gigant-masakra", bo tylko 3 zł droższe od opakowania "rozsądna ilość dla dwojga". Zachodzi obawa, że jak za kilka miesięcy znów uda im się wyjść z domu to zabiorą ze sobą to samo opakowanie.

piątek, 13 grudnia 2013

Bo wszystkie Rysie to fajne chłopaki, czyli jak Matka została ekologiem




- Nie mogę teraz rozmawiać. Ratuję rysie - powiedziała Matka Ojcu dzwoniącemu do niej po wyjściu z przychodni.

Jakieś 20 minut później był już w domu.
- O, właśnie minąłeś się z tymi ekologami.
- Co? jakimi ekologami?
- Tymi od rysi. Dopiero co wyszli.
- Jakich rysi?
- Tacy byli mili, że się do WWF zapisałam. I teraz rysie ratuję.
- Jaja sobie robisz?

Za chwilę temat się urwał. Ojciec opowiada o wizycie u lekarza.
- No i zapytał mnie, czy ja jestem nienormalny. Że jak ja mogłem tyle czasu wytrzymać bez przyjścia do niego. Bo mam 3 w 1. Zapalenie oskrzeli, gardła i zatok.
(A jak Matka go pyta, czy jest nienormalny to się jeszcze obraża.)
- Ty, ale weź mi może w styczniu przypomnij, żebym już przestała te rysie ratować - wtrąciła się nie na temat Matka, której o ekologach znów się przypomniało.
- Co? To Ty na to kasę dałaś?
- Oj taaaam, 30 zł...
- To ja sobie jednego lekarstwa nie wykupiłem, a Ty na rysie wydajesz?
- ... miesięcznie - dodała już ciszej.
- Ty żartujesz? Jak jeszcze zaczniesz latać na "ceptery" i kozie kołdry to mi się na oczy nie pokazuj.
- Oj przestań, raz do roku można komuś pomóc. W tym roku padło na rysie. Rysie dostaną od nas szlachetną paczkę. Ty wiesz, jakie one są biedne? Na Mazurach jest ich tylko 9 i muszą się bzykać między sobą. A wszystko to rodzina... To wiesz, co się dzieje.
- I co z tego?
- A poza tym dostaniemy pakiet powitalny. Z naklejką. I zniżkę do Biebrzańskiego Parku Narodowego.
- Taa, bo bywamy tam dwa razy w tygodniu.


Matka wtula się w Ojca.
- Do Rysia się przytul.
- Nie chcę do Rysia, do Ciebie chcę.


- A jak to w ogóle się stało, że oni do domu weszli.
- Wpuściłam ich przecież.
- Ale dlaczego?
- Bo fajni tacy byli. I mili.
- To Ty nie wiesz, że jak ludzie są mili to znaczy, że czegoś chcą? Że tak naprawdę nie są mili? A balon to Cię niczego nie nauczył?

I weź z takim gadaj.


Na TVNie zaczyna się jakaś 67. część sagi "Zmierzch". Matka przewraca oczami, łapie za pilota i z przekorą, uciekając od wzroku Ojca, mówi do siebie:
- Nie ma nic lepszego w tej telewizji? Może jakiś film przyrodniczy...

I tak pod znakiem rysi mija sobie dzisiejszy wieczór.


poniedziałek, 9 grudnia 2013

Przynajmniej raz dziennie serce Matki zamiera. Taka sytuacja

Boże drogi, co on ma na nodze?! Skóra zdarta? Ja pierniczę, tak na całym kolanie? Cholera, to krew chyba. Albo taka skóra złuszczona. Łuszczycę ma? Ale jak łuszczyca to chyba nie byłoby od razu takie duże.
- Synek, pokaż mi co tam masz.
Muszę zadzwonić do Ojca Pierworodnego. Co ja mówię, gdzie do Ojca? Do przychodni, przecież trzeba się umówić. Najlepiej zaraz. Żeby tylko nie było kolejki.
- Synek, no chodź tu do mnie. Pokaż mi tę nogę.
Gdzie ja mam telefon? Pewnie znów będzie histeria w gabinecie lekarskim. No gdzie znowu jest ten telefon? Jak ja nie lubię chodzić z nim sama. Drze się, wyrywa, nie daje się zbadać ani nawet dotknąć, lekarza w ogóle nie słyszę. Ostatecznie wychodzę tak samo głupia jak przyszłam tylko jeszcze wykończona, spocona i wkurzona. To jednak zadzwonię do Ojca. Zapytam kiedy może z nami iść. Telefon, telefon...
- Synuś, gdzie mama ma telefon? A dziękuję Ci. Czekaj, gdzie biegniesz? Nóżkę miałeś mi pokazać.
A jak to coś poważnego? Dziwnie wygląda. Rano jeszcze nic nie miał. Więc skąd to? Chwila, czy on się dzisiaj w ogóle gdzieś wywrócił? Nieprawdopodobne, ale chyba nie. No to nie mógł sobie tak zedrzeć żebym nie zauważyła kiedy. Boże drogi, to na pewno coś strasznego. Telefon! Gdzie... Ach tak, już mam. Przychodnia! Nie, nie przychodnia, najpierw Ojciec. Zajęte.
- Synu, natychmiast pokaż mi tę nogę! Chodź tu w tej chwili! Pokaż to kolano! Gdzie uciekasz? Pokaż Mamie co się stało w nóżkę. Wracaj tu.
Fuck! Fuck! Fuck! Spokój. Uchhhh.
- Syyynku, choooodż do Mamusi. Chooodź, pobawimy się na dywanie. A gdzie Synek ma nosek? Taaak. Brawo. A gdzie Synek ma brzuszek? Taaak. A gdzie Synek ma kolanko? Taaak. A pokaż Mamusi co masz na kolanku...
Kurde, co to jest? Chyba obtarte. Ale takie duże? A tu? Jakby krew zaschnięta. Nie boli go raczej. Ale tu chyba odpada. Chwila...
- Kaszka ze śniadania??? Z sokiem porzeczkowym? No dobra, leć się bawić. Nie, czekaj! Chodź się umyć.

- Dzwoniłaś?
- A tak tylko chciałam wiedzieć, co u Ciebie słychać.

sobota, 7 grudnia 2013

Skąd się wzięła wódka na świecie?




To Matka czyta Pierworodnemu o Pomelo, który zakochał się w jedenastej rzodkiewce w czwartym rzędzie i nic z tego nie wynika. Czyta o Paddingtonie i Kubusiu Puchatku, gdzie ciągle jak nie miód to marmoladę wpierniczają, więc jak to się ma mieć do kształtowania zdrowych nawyków żywieniowych? Czyta "Zezię i Gilera", gdzie nie ma za grosz akcji i nie ma ani jednej przygody. Czyta o Koszmarnym Karolku, co nie niesie za sobą żadnego morału i pozytywnego przekazu poza "bądź wredny i koszmarny, i tak Ci się upiecze". A kiedy kończą się już książki na półce i trzeba czekać na świeżą dostawę aż do Świąt... sięga bez przekonania po jakąś starą, szaro-burą księgę, którą niby z dzieciństwa pamięta... ale o czym była ani trochę.

- Hmm... "Bajarka opowiada"? Pewnie będzie dobre do czytania na dobranoc.

Otwiera Matka książkę na pierwszej stronie a tam kartka z jej rysunkiem z lat szczenięcych.

- Cholera, co to? Wygląda w sumie na czasie. Coś jakby... zając w przebraniu Świętego Mikołaja(?), tylko uszy ma chyba pod czapką. Bo to chyba czapka. A słoneczko jakie ładne, nawet rzęsy ma. I motylek. Tylko ten zając dziwny. Pękaty jakiś taki.

Mimo to wzruszyła się Matka. To jedyny rysunek jaki ma z dzieciństwa. A pamięta, że bardzo lubiła wszelkie zabawy plastyczne. I rysunków produkowała na tony. Niestety, Matka Matki nie zachowała żadnej laurki ani niczego w tym stylu. Matka Matki ma tendencję do chomikowania najróżniejszych rzeczy, chowania ich tak, że sama nie może znaleźć, wypominania przez lata, że bez jej wiedzy wyrzuciło się na przykład coś tak cennego i przydatnego jak kryształowa popielniczka, której nie cierpiała i która od lat siedmiu schowana była w komórce, gdzie trzymało się też narzędzia, węgiel, zaprawy na zimę, sto kilo kurzu i cały bajzel z mieszkania... no ale przecież była cenna... Matka Matki lubi zachowywać pamiątki, ale od czasu do czasu rzuca się na porządki w papierach, dokumentach i takich pamiątkach i wyrzuca pewne rzeczy nie konsultując tego z nikim. Wyrzuca na przykład owe laurki. A zachowuje w to miejsce instrukcję obsługi dwudziestoparoletniego kolorowego telewizora (To ważne, że kolorowego. Bo to był pierwszy kolorowy telewizor w domu Matki.) albo kopie PIT-ów z początku lat 90-tych.

W każdym razie znaleziony rysunek zachęcił Matkę do bliższego przyjrzeniu się książce. Otworzyła jakiś rozdział na chybił trafił.

- "Skąd się wzięła wódka na świecie?". No! Kiedyś to pisali edukacyjne bajki dla dzieci. Synuś, czas na porządną literaturę. Nauczysz się czegoś.

I masz Ci los... zasnął nim Matka doczytała do końca. Nadal nie wie skąd się wzięła. Ale podobno diabeł miał z tym wiele wspólnego.

Kiedyś to były bajki dla dzieci.
A Matka, głupia, już dwa razy czytała o tym, jak to Paddington zakupy robi. Phi.


piątek, 6 grudnia 2013

Bunkrów nie ma, ale też jest zajebiście

Od paru dni Syn Pierworodny wielce ułatwia sobie to całe zamieszanie jakim jest mówienie. Chyba sam zaczął już się gubić w tym, co oznacza ko-ko, ka-ka, ko-je, ko-koj, ku-ko itd. Jako, że na nazwanie zasługują tylko te rzeczy, które są w jego mniemaniu zajebiste, a to co odbierane jest obojętnie bądź negatywnie pozostaje nienazwane, Pierworodny zaczął mówić niemal na wszystko jak leci KA-KA. 
W związku z tym ka-ka oznacza obecnie:
auto,
kota,
psa,
kółko (zarówno to od samochodu jak i "kółko graniaste"),
soczek Kubuś,
"Ciekawskiego George'a",
każdą inną bajkę,
dzidzię,
ciasto,
światło,
a czasem i Ojca.
O dziwo, to ujednolicenie słownika, wcale nie utrudnia komunikacji.
Mama, smoczek i ogórki brzmią mniej więcej jakoś: mama, maam, mamm (zamiennie). Przy czym mama oznaczające mamę używane jest najrzadziej.
Tylko Babcia zasługuje na swoje własne ba-ba. Skubana, przyjedzie, rozpieści, pojedzie i wychodzi na tym najlepiej.

środa, 4 grudnia 2013

Mama nie wraca do pracy, czyli kura mocno domowa

Jestem kurą domową. I nie mam z tym żadnego problemu. Mam za to wrażenie, że problem mają z tym redaktorzy telewizyjnych programów śniadaniowych i kobiecych pisemek. Wszędzie wmawia się kobietom, że siedzenie w domu to zło konieczne, że nie należy poprzestawać jedynie na opiece nad dziećmi i zajmowaniu się domem. Obowiązkowo trzeba rozkręcać własny biznes, najlepiej "pod patronatem macierzyństwa", prosto z porodówki, po drodze do Urzędu Stanu Cywilnego po akt urodzenia, zajść do odpowiedniego urzędu firmę rejestrować. Pracować w domu podczas każdej drzemki dziecka. Dokształcać się, by szybciej, łatwiej, sprawniej wrócić na rynek pracy. A jak zostanie Ci jeszcze 10 minut wolnego czasu to coś podziergać. Małe paputki, czapeczkę, żyrafę, słonia, szalik chociaż. Albo naszywać na kocyki i poduszki sowy, bo nie wiedzieć czemu sowy w dziecięcym dizajnie są jakieś cholernie trendy. W przeciwnym razie nie masz szansy poczuć się spełniona. A Twoje dziecko, prędzej czy później, będzie Tobą gardzić. Córka za kilkanaście lat nie będzie Cię szanować, syn wyrośnie na mizogina i seksistę.

A ja to chromolę, ja podczas drzemki dziecka po internetach się szlajam, albo zmywarkę nastawiam i obiad robię. Ja podczas drzemki dziecka oddycham, kawę piję, pranie wieszam, podłogę myję. Klocki sprzątam, resoraki spod kanapy wyciągam, prysznic biorę, paznokcie obcinam i się maluję. Ten tekst piszę. I nawet nie umiem szydełkować.

Moje dziecko ma już 20 miesięcy a ja wciąż nie mam poczucia winy z powodu nieuruchomionych ambicji zawodowych. Nie wiem kiedy zacznę pracować i czy w ogóle w ciągu najbliższych kilku lat. Może, gdy Syn zacznie chodzić do przedszkola. A może będzie miał już wtedy rodzeństwo i to z nim będę siedzieć w domu? Może wrócę do pracy z Ojcem Pierworodnego, a może już byśmy nie umieli razem pracować? Zresztą zapewne wszystko wyglądałoby inaczej gdyby właśnie Ojciec Pierworodnego tak dużo nie pracował i moja ewentualna praca nie wiązała się ze zrzucaniem opieki nad dzieckiem na nianię, gdybyśmy mieli możliwość tą opieką się dzielić i wymieniać. Czy to naprawdę takie ważne, abym właśnie teraz pracowała? Czy naprawdę jestem aż takim pasożytem społecznym? Czy naprawdę byłabym znacznie lepszą matką, gdybym codziennie "wychodziła do ludzi"? Czy lepsze dla nas byłoby zostawianie Pierworodnego pod opieką kogoś obcego tylko po to, by na tę opiekę zarobić i aby mamusia mogła się wyrwać z domu? Nie ma we mnie potrzeby codziennego wyrywania się z domu. Wbrew temu, co wmawiają mi wszystkie media. Wbrew temu, co twierdzą eksperci od mydła i powidła w Dzień Dobry Na Śniadanie. Jest we mnie taka potrzeba raz na jakiś czas. I ogranicza się do tego, by wyjść na 2 godziny na jogę, pójść na zakupy bez dziecka, móc swobodnie wejść do przymierzalni*, by idąc, nie pchać przed sobą wózka, by iść najkrótszą drogą a nie tą, którą najłatwiej wózkiem przejechać. I trzymać ręce w kieszeniach. Taki mały luksus. Może nawet kiedyś zaszaleję i wyjdę z domu ze słuchawkami na uszach i empetrójką pełną niecenzuralnych piosenek.

Nie twierdzę, że wszystkie matki siedzące w domu tak mają. Ale skoro ja tak mam to pewnie i ktoś jeszcze. Tymczasem zewsząd wciska się nam prawdę oświeconą, jakoby matka w domu była matką nierealizującą się, niespełnioną, nieszczęśliwą. Nic tylko wyciągnięty dres, odrosty na głowie, obgryzione paznokcie, o braku makijażu nie wspominając. Już tylko Jacyków może pomóc. A im dłużej stan ten trwa, tym gorzej dla takiej matki, a co za tym idzie, także jej dziecka. Dlatego jak najszybciej wracaj, kobieto, do swojej korporacji! A jak nie, jeśli nie satysfakcjonuje Cię już wspinanie się po kolejnych szczeblach kariery, załóż własny biznes. Szyj ekologiczne mini-ubranka, piecz babeczki dla alergików, prowadź rytmikę dla noworodków, angielski dla niemowlaków, siłownię dla przedszkolaków. I jakoś w tych wszystkich przedpołudniowych programach, tworzonych prawdopodobnie dla emerytów, rencistów, bezrobotnych, kur domowych i młodych matek siedzących w domu z dziećmi, zapomina się, że to przecież nie jest normą, że nie każda młoda mama ma szansę wrócić do pracy na stanowisku, którego nazwy nawet nie umiem zapamiętać, ale zwykle ma coś z "managerem". Nie każda może też rozkręcić coś własnego - bo nie ma możliwości, umiejętności, talentu, środków, a może po prostu mieszka na zadupiu. Że rzeczywistość zwykle wygląda tak, że kobieta nie tyle chce, ale musi wrócić do pracy, a praca ta to nie jest układanie strategii rozwoju następnej kampanii reklamowej, ale siedzenie na kasie w supermarkecie, zasuwanie na hali produkcyjnej czy robienie czegoś innego, co zapewne nie przyczynia się do realizacji własnych ambicji i rozwoju osobistego. Dlatego nie wmawiajmy kobietom, że, owszem, ich opieka i czas spędzony z dziećmi są ważne, najważniejsze, ale przez jakieś kilka miesięcy, pół roku, może rok, potem muszą już myśleć o sobie. Nie wmawiajmy kobietom, że są mniej wartościowe jeżeli nie realizują się zawodowo. Nie wmawiajmy kobietom, że model rodziny, w którym to mężczyzna pracuje a kobieta zajmuje się domem jest zły i przestarzały. Na szczęście żyjemy w takich czasach, kiedy każdy model jest dobry, o ile sprawdza się w tym konkretnym przypadku. Nie musimy się już przejmować tym, co pomyślą inni (chociaż jakaś zaleta rozluźniania się więzi społecznych i tego, że nie znamy swoich sąsiadów). Dawniej facet mógł powiedzieć: "Nie życzę sobie, by moja żona pracowała" i zwykle było tak jak chciał. Dziś taki facet i taka żona mogą usiąść i ustalić czego oboje chcą, kto za co w związku będzie odpowiedzialny i w jakich rolach będzie czuł się najlepiej, czy stać ich na to by jedno z nich nie pracowało, czy kariera jest dla nich ważna, czy wystarczy im chodzić od poniedziałku do piątku na 8 godzin do fabryki, odpękać, mieć z głowy i czekać na weekendy.
Nie wmawiajmy innym, że żyją nie tak jak powinni. Że trzeba im czegoś więcej. Nie uszczęśliwiajmy na siłę.

Jestem kurą domową. Panią domu. Mieszkania. Na kredyt. Bynajmniej nie perfekcyjną panią domu. Jestem młodą mamą. Mój dzień zaczyna się wtedy, gdy budzik zaczyna po mnie skakać. Budzik sama sobie urodziłam i nawet nie wiem kiedy przystałam na to, że wolno mu po mnie rano skakać, ale przed pierwszą kawą zwykle jest mi wszystko jedno. Budzik to Syn, z Synem jemy razem śniadania, nigdzie się nie spiesząc, przeciągamy je w nieskończoność, bywa, że i ponad godzinę tak sobie siedzimy. Nigdy wcześniej nie jadałam regularnie śniadań. Jeżeli w ogóle jadałam coś przed południem to w biegu, w międzyczasie "czegoś". Nigdy wcześniej moje życie nie było tak uporządkowane. Nigdy nie robiłam tyle dla drugiego człowieka. Nigdy nie chodziłam też szczególnie dużo na spacery. Miasto, w którym mieszkałam od prawie 4 lat, zaczęłam poznawać dopiero spędzając codziennie po 4-5 godzin na łażeniu z niemowlakiem w wózku to tu, to tam i opowiadając mu co dzieje się wokół nas. Popołudnie to już nie kawka, papierosek i książka, tylko jeżdżenie samochodzikami po podłodze i po czym się da, próby nauczenia dziecka prawidłowego użycia klocków LEGO, wygłupy na łóżku, uczenie korzystania z nocnika, przeglądanie książek, czasopism i gazetek reklamowych pod kątem czy jest w nich jakiś piesek... A po 20-tej świat zamiera. Syn idzie spać, robi się cicho, wszystko się uspokaja. Nic specjalnego się nie dzieje. Jest czas by posiedzieć nad nowym tekstem na blog. Zwykle to siedzenie to zasiedzenie się do 1 czy 2 w nocy. Przed wpełznięciem pod kołdrę jeszcze chwilka obserwowania małego, ciepłego, idealnego człowieczka. Jestem tylko ja i on. Wchodzę w spokojny rytm jego oddechów. Poprawiam kołderkę. Po chwili sama zasypiam licząc na to, że obudzi mnie dopiero poranne radosne skakanie budzika. Nie przegapiłam niczego. Pierwszych turlań z brzuszka na plecki i odwrotnie, pierwszego raczkowania, pierwszego jedzenia marchewki, pierwszego słowa. Przyznaję, przy pierwszych kroczkach byłam odwrócona, ale nie przegapiłam szczęśliwej miny Ojca, który to widział. Byłam świadkiem najbardziej zwariowanych zabaw, najciekawszych odkryć i najbardziej absurdalnych pomysłów Syna.
Czy to źle, że wolę to wszystko od wstawania rano do pracy, jedzenia w pośpiechu śniadania, nerwowego pakowania się, poganiania i wyprawiania dziecka do niani, życia w biegu, ciągłego zastanawiania się czym akurat zajmuje się Pierworodny, robienia zakupów w pędzie po drodze do domu, wieczornego gotowania obiadu "na jutro", poczucia niedoczasu i obawy, że coś może mnie ominąć?
Jestem kurą domową. I nie mam z tym problemu.


* Próbował ktoś przymierzać dwuczęściowy strój kąpielowy w obecności dziecka, które ani prośbą ani groźbą nie chce usiąść w wózku? Bo Matka próbowała. I roznegliżowana goniła Syna po sklepie z bielizną w zatłoczonej galerii. Zresztą zasłonki też nie mogła w przymierzalni zasunąć, bo Syn stwierdził, że akurat tego dnia ma klaustrofobię. I tym sposobem Matka dalej nosi swoje bikini z czasów liceum.